Storythai

เเละเเล้วก็ได้เวลาเล่าสู่กันฟังเเล้ว

มาเริ่มกันตั้งเเต่วันที่ 10 ธันวาก่อนละกัน

ทำไมถึงเริ่มวันนี้อ่ะเหรอก็เพราะว่าวันนี้คือวันที่เปิดลงทะเบียนงานของ F.T.Island อ่ะจิ่


07/12/10

ตอนเเรกพูดไว้กับเพื่อนว่าจะไปตั้งเเต่หกโมงเช้า เเต่ไปๆมาๆ ไม่ตื่นสุดท้ายกว่าจะได้ไปก็ 7โมงกว่า ๆ เเน่ะกว่าจะไปถึงตึก อ.ส.ม.ท. ก็ปาไป 8 โมงกว่า เหอ ๆ ๆ เเบบว่าคนเยอะมากกกกกไปนั่งรอคิวเเล้วก็มีพวกพี่ๆ เขามาจัดรัเบียบให้ด้วย งานนี้เพราะมีพวกพี่ ๆใจดีมาช่วยเลยทำให้ไม่ค่อยวุ่นวายเท่าไหร่ เเต่เราคิดว่าพี่ ๆเขาคงจะเหนื่อยน่าดูอ่ะเเหละนะ เราไปนั่งต่อเเถวรอให้พี่เขาเขียนหมายเลขให้ นั่งลุ้นเเบบสุด ๆว่าจะทัน 200 คนเเรกอ๋ะป่าว เเละสุดท้านก็ไม่ทัน หมายเลขที่ได้คือ 218 เเละ 219 อ๊ากกกกกเเบบว่า อีกนิสสสเดียวเอง ถ้าไม่พลากรถเมล์ไปสองคันคงมาทัน เเต่ก็นะสุดท้ายเเล้วเขาก็ให้ลงทะเบียนตั้ง 800 คน ตอนไปลงทะเบียนรอบ 2 เลขที่ได้คือ 150 เเละ 151 สุดท้ายเเล้วกว่าจะกลับก็เกือบเย็น สรุปวันนั้นทั้งวันนั่งเเง่วอยู่เเต่ที่ อ.ส.ม.ท.

จากน้อง ๆ F.T.Island คราวนี้มาที่ TVXQ กันบ้างดีกว่า



07/12/15

วันนี้ช่วงเช้าก็ทำไอ้โน้นไอ้นี่ไปเรื่อยเปื่อย นั่งรอเวลาว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาที่เราจะได้ไปที่งาน นัดกับเพื่อนไว้บ่ายสองโมงครึ่ง เเต่สุดท้ายเเล้วกว่าจะได้ไปก็ปาไปสามโมงกว่า ไปถึงงานก็ประมาณสี่โมงคนมานั่งรอเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เเบบว่าโหยยยยนี่เขามากันตั้งเเต่กี่โมงเนี่ย ในงานก็มีซุ้มต่าง ๆ มากมาย ส่วนที่ได้รับความสนใจที่สุดก็คงไม่พ้าซุ้มของ ยามาฮ่า ที่มีให้โชว์ร้องเพลง โชว์เต้นของวงต่าง ๆ เเละอีกซุ้มที่ได้รับความสนใจมากก็คือซุ้มของคลื่น SeeDซึ่งมี DJ ของคลื่นมากันมากมาย มีการส่ง SMS ชิ่งของรางวัล ก็คึกคักกันดี









เเละเเล้วในที่สุดเวลาที่รอคอยก็มาถึง

19.00 น.

เริ่งเปิดประตูให้กับคนที่อยู่ในโซนของหลุมได้เข้างานกัน ส่วนเราเองพวกบัตร 1500 ก็ยังต้องรอต่อไป

เเละเเล้วก็เกิดความกังวลขึ้นเมื่อตระหนักเเล้วว่าเขาไม่ให้เอากล้องเข้าไป เอาล่ะ ความเครียดเข้ามาเยื่นอเเล้ว จะทำไงดี ไม่อยากฝากกล้องไว้กับเขาเลยอ่ะ เพราะว่ามันดูไม่มีอะไรมาประกันความปลอดภับของกล้องเลยอ่ะ ถ้าเกิดมันมีปัญหาไรขึ้นมาจะทำไง คราวนี้ก็เลยคิด ๆ ๆ ๆ เเละเเล้วก็หาวิธีได้ หุ ๆ ๆ ๆ ซ่อน ๆ ๆ ๆ ซ่อนในที่ ๆ เขาไม่น่าจะหาเจอ เเละเเล้วก้เอาเข้าไปด้วยได้ คราวนี้พอให้ถึงที่นั่งก็เกิดอาการเซ็งอีก จะอะไรซะอีกเล่า ก็ที่นั่งเราอ่ะถัดขึ้นไปอีกเเค่ไม่กี่เเถวก็เป็นบัตรเอดร้อยเเล้วอ่ะจิ่ โหยยยย เเบบว่าเซ็งเลยอ่ะ เเล้วที่นั่งก็ยังไม่ได้นั่งติดกับเพื่อนด้วย ก็เลยเกิดอาการสงสัยว่า เพื่อนที่จองบัตรอ่ะมันจองยังไงของมันเนี่ย เเต่ก็เหมือนพระเจ้ายังไม่ใจร้ายเกินไป ที่นั่งข้างๆเพื่อนเราดันไม่มีคนมนั่งเราเลยปีนลงไปนั่งกับมันซะเลย ได้นั่งตำเเหน่งที่มีเเท่งไฟสีเขียวที่จะเอาไว้เซอร์ไพร จุนซูด้วย เเบบว่าดีใจมาก ๆ เลย

พอคอนเริ่มก็นะเอาเเล้วไง ใจเเบบว่าเต้นตึก ๆเลย เพราะนี่เป็นคอนฯครั้งเเรกที่เราได้มาดู คือเเบบว่าพวกเด็กต่างจังหวัดอ่ะนะไม่เคยได้มีโอกาสยังนี้มาก่อน

เอาละมาดูรูปกันนิด ๆ หน่อย ๆ ดีก่า เพราะว่าอยู่ค่อนข้างจะไกลรูปเลยเเบบว่า เห็นหนุ่มๆ ตัวนิดเดียว ตอนเเรกว่าจะไม่เอาลงเพราะมันเห็นหนุ่ม ๆ ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ เเต่คิดไปคิดว่าก็เลยคิดว่าเอามาลงเพื่อนให้ดูบรรยากาศนิดหน่อยดีก่า













ช่วงที่มีขับรถกันอ่ะ เเบบว่าตอนใกล้จะจบเพลงเเล้วทุกคนก็ต้องกลับไปที่เวทีใหญ่เกิดความผิกพลาดขึ้นนิดหน่อยเมื่อรถของยุนโฮเกิดพลิกคว่ำ จริงๆเเล้วมันก็ไม่ได้อะไรมากมายอะไรหรอก ก็เเค่เเบบว่ายุนโฮคงจะเต้นมากไปหน่อยรถก็เลยพลิก เเต่ก็ไม่ได้ถึงกับคว่ำอะไรหรอก ไอ้เราก็เเบบฮา ๆ นิด ๆ คนไรวะ คึกคักชะมัดเลย

ตอนเซอร์ไพรวันเกิดก็เเบบว่า ทำไมร้องเพลงเเค่รอบเดียวเองอ่ะ น่าจะร้องสัก 2-3 รอบ เเล้วก็ทำไมไม่ยอมปิดไฟให้ฮอลมันมึด ๆ หน่อยนะจะได้เห็น คำที่เเปรอักษรด้วยเเท่งเรื่องเเสงสีเขียวชัด ๆ

เเต่ดดยรวมเเล้ว งานครั้งนี้ก็สร้างความประทับใจให้เรามากมายเลยอ่ะเเหละนะ ถึงจะเเอบเศร้าที่บริเวณที่เรานั่งมันเป็นโซนของยุนโฮ เห็นยุนโฮเยอะมาก ๆ เห็นชัดกว่าคนอื่น ๆ นัก เเต่คนที่เราอยากเห็นใจจะขาดคือชางมินอ่ะ อ๊ากกกกกกก เศร้าอ่ะ ชางมินไม่ค่อยจะมายืนตรงที่เรานั่งอยู่เลยอ่ะ เศร้า ๆ ๆ ๆ สุดท้ายเเล้ววันนั้นกว่าจะกลับถึงหอก็เที่ยงคืนกว่า เหอ ๆ ๆ ๆ ดูเเล้วก็รู้สึกว่า เมื่อไหร่ที่รักจะมาจัดคอนฯใหญ่อย่างนี้บ้างซักทีน๊า



07/12/16

วันนี้ไปรับบัตร พร้อมจ่ายเงินค่าซีดีของ F.T.ก็ไม่มีไรมาก จ่ายเงินรับบัตรเสร็จก็นั่งรอเเปป เเล้วเขาก็ให้เข้าไปดูคลิปวีดีโอของ F.T.จากนั้นก็กลับ ไม่ค่อยมีไรจริง ๆ เเหละ เเต่ว่ากว่าเราจะได้กลับก็งานเลิกซักพักเเหละ เพราะว่าไปถ่ายรูปกันกับไอ้ป่านมัน การมาคราวนี้ก็เลเหมือนกับการมาเที่ยวเก็บบรรยากาศของงานเทศกาลที่ใกล้จะมาถึงเเล้วมากกว่า



07/12/17

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

น้ำตาตกเลยเรา นั่งพิมพ์ไปรอบแล้ว แต่ทุกอย่างที่พิมพ์มันหายไปหมดเลย เศร้าเลยอ่ะ กว่าหนึ่งชั่วโมงที่นั่งพิมพ์มาทุกอย่างหายไปในพริบตา เศร้า เซ็ง อยากร้องไห้จริง ๆ นะพิมพ์ไปเยอะมาก เกือบจะเสร็จอยู่แล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องมานั่งพิมพ์ใหม่ ตอนแรกว่าจะไม่พิมพ์แล้ว เซ็งอ่ะ ดึกมากแล้วด้วย พรุ่งนี้มีเรียนเช้าด้วย แต่สุดท้ายแล้วก็มานั่งพิมพ์แหละนะ คิดซะว่าเพื่อคนที่ทำให้เราประทับใจ

มาเริ่มกันใหม่ดีกว่า

วันนี้โดดเรียนปรัชญาแหละ ไม่คิดมาก เพราะว่าวิชานี้ไม่เคยขาด ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ดังนั้นพอเรียนอังกฤษเสร็จก็เลยไปนั่งกินข้าวรอแพรวเล็ก เพราะว่าแพรวจะเอาบัตรมาฝากไว้ที่เรา แต่กว่าแพรวเล็กจะมาก็ปาไปเกือบบ่ายโมงกว่าจะเดินกลับหอ กว่าจะเก็บของแต่งตัวเสร็จก็ประมาณบ่ายโมงครึ่งกว่า ๆ เดินออกไปรอรถรถก็ไม่ยอมาสักที สุดท้ายทนไม่ไหวเลยนั่งอีกสายไปต่อรถไฟฟ้าที่อนุสาวรีย์ สุดท้ายแล้วกว่าจะไปถึงงานก็เกือบสามโมง ตอนนั้นก็มีคนมาแล้วพอสมควรอยู่เหมือนกัน มีนั่งต่อแถวรอกันแล้วด้วย ตอนแรกก็ว่าจะเข้าไปต่อแถวรอกับเขาด้วยแต่ว่ามันร้อนเกินไป เลยรออยู่ร่ม ๆ พอใกล้ ๆ ถึงเวลาที่เขานัดแล้วถึงค่อยไปต่อแถว ไปยืนต่ออยู่สักพัก เขาก็เปิดให้ลงทะเบียน คราวนี้แหละ แถวที่อุตส่ายืนต่อมาก็หมดความหมาย เฮ้ออออ แล้วจะมายืนต่อเพื่ออะไรกันนี่

พอเข้าไปข้างในบริเวณที่เขากั้นไว้ให้แล้วก็โทรหาแพรวเล็กบอกกับแพรวเล็กว่าฝากบัตรไว้ที่รุ้ง เพราะลงทะเบียนแทนกันไม่ได้

พอเข้ามาได้สักแปปก็หิวน้ำ เลยให้เวียร์โทรบอกให้รุ้งหรือเพื่อนซื้อน้ำมาให้ แล้วเราก็ได้แต่ รอ ๆ ๆ ๆ จนคนเข้ามาได้ประมาณหนึ่งก็ตัดสินใจนั่งเพราะเมื่อยเดี๋ยวยังต้องยืนอีกนาน พอนั่งปั๊บ ก็เห็นรุ้งถือแถวน้ำอยู่เลยเดินไปที่กรงที่เขากั้นไว้ ไปรับน้ำจากรุ้ง แต่ปรากฏว่าน้ำมันเหลือน้อยนิด เลยขอร้องรุ้งให้ไปซื้อมาใหม่ ไอ้เราก็ยืนรอ ๆ พอน้ำมาก็รับไปดูดจนชื่นใจแล้วก็เลยเอาไปให้เวียร์ แพรวเล็กเองก็โทรมาแล้วว่าใกล้จะถึง

พอกิจกรรมใกล้จะเริ่มดีเจยูกับดีเจเลิฟก็ขึ้นมาพูด ๆ ๆ แปปหนึ่ง ระหว่างนั้นแพรวเล็กก็โทรมาบอกว่าถึงแล้ว หารุ้งไม่เจอ ขอเบอร์รุ้ง เราเลยให้ไป พูดกันด้วยความยากลำบากมากเพราะเสียงรอบข้างดังมาก ๆ พอว่างจากเเพรวเล็กไปก็หันมามองแก้วน้ำในมือ ใจก็คิดว่าจะเอายังไงกับมันดีหว่า สรุปแล้วก็เลยรีบ ๆ ยัดน้ำแข็งเข้าปากไปให้หมด บีบแก้วแล้วยัดใส่กระเป๋า กระเป๋าก็แสนจะน่ารำคาญเพราะเป็นกระเป๋าถือเลยลำบากนิด

พอดเจประกาศแล้วหนุ่มๆ ขึ้นมาบนเวทีเท่านั้นแหละ เสียงกรี๊ดดังสนั่น เราเองยืนอยู่บริเวณค่อน ๆ ไปทางซ้ายมือของเราถ้าหันหน้าเข้าเวที และก้เป็ฯโชคดีของเราที่คนที่เดินขึ้นมาบนเวทีคนแรกก็คือฮง ดังนั้นฮงเลยมาอยู่ในโซนของเราอย่างไม่ต้องสงสัย ดีใจสุด ๆ เพราะตอนมายืนตรงนี้ก็ลุ้นอยู่ว่าฮงจะมายืนข้างนี้ไหม และแล้วก็สมหวัง

พอเห้นหน้าฮงปั๊ป ไอ้เราก็คิดเลยว่า สวยจริง ๆเลยนายคนนี้ หน้าฮงสวยมาก ๆ สวยแบบคม ๆ เห็นแล้วเคลิ้มอย่างแรงเลยอ่ะ แจจินเองก็น่ารักมากมาย นู๋มิ้นยิ้มหวานตลอดน่าหยิกมาก ๆ ฮุนเองก็ดูแล้วขี้เล่น ๆ น่ารักดี ส่วนท่านโอ คนนี้ออกขรึม ๆ หน่อย ทั้งเท่และน่ารัก พอคุยๆ กันได้สักแปปเขาก็ให้หนุ่มๆนั่ง ไอ้เราก็ระรัวถ่ายรูปอย่างเมามันส์ พอสัมภาษณ์จบเขาก็ให้หนุ่ม ๆ เข้าไปหลังเวทีเพื่อเตรียมตัวมอบของให้กับแฟนๆ ที่มาลงชื่อไว้ ช่วงนี้เลยมีเวลาไปตามหาแพรวเพื่อที่จะได้ให้มายืนอยู่ด้วยกัน

ช่วงที่สัมภาษณ์เราชอบตอนที่หนุ่ม ๆ พูดภาษาไทยมาก ๆ เลย น่ารักมากมาย ได้ยินแล้วกรี๊ด ๆ ๆ ๆ โดยเฉพาะไอ้คำว่า รักนะ จุ๊บ ๆ เนี่ย อ๊ากกกกกกกก ทำเอาเราบ้า ไม่แน่ใจว่าใช่ฮุนเป็นคนพูดหรือป่าว เพราะว่าเราก้มหน้าพอดีช่วงนั้น แต่เราว่าน่าจะใช่นะ

และแล้วเวลาระทึกขวัญก็มาถึง เวลาที่จะได้รับขอจากมือของหนุ่ม ๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดด ตื่นเต้นมากตอนนั้น คนอื่น ๆก็เริ่มทยอยกันไปต่อแถวแล้ว แต่เรายังเพราะอยากเก็บรูปก่อน แต่แอบเซ็งเพราะตรงที่เรายืนอยู่น่ะเป็ฯตำแหน่งที่โดนคนคุมบังพอดี ไอ้เราก็อุตส่าดีใจที่ได้อยู่ตำแหน่งดี ตำแหน่งโซนของฮงแต่งไอ้เจ้าคนคุมร่างยักษ์ดันมายืนบังซะได้ เซ็งมาก ๆ เลยอ่ะ แต่เราก็ไม่ยอมแพ้ พยายามหาช่องทางเก็บรูปฮงสุด ๆ ช่วงที่ฮงถูกบังก็หันไปให้ความสนใจกับแจและนู๋มินแทน เรายืนถ่ายรูปอยู่จนคนเหลือน้อนนิดเลยตัดสินใจไปต่อแถว เพราะคนคุมเขามาบอกว่าอีกแปปศิลปินก็จะลงแล้ว ไอ้เราก็กลัวจะอดไง เลยรีบวิ่งไปเข้าแถวเลย แต่นอ้งเวียร์ยังไม่ไป พอไปต่อแถว แล้วแบบว่าเขาให้แบ่งขึ้นไปรับทีละห้าคน พอดีตำแหน่งที่เรายืนมันเป็นคนที่สามเราเลยสลับตำแหน่งกับแพรวเล็กเพื่อหวังที่จะไดรับอขงจากฮงที่นั่งอยู่คนที่สอง

พอให้ไปบนเวที เขาปล่อยให้เข้าไปรับของปุ๊ปเราก็รีบมุ่งหน้าวิ่งไปที่ฮงเลยทันที ลืมสนิทเลยสำหรับการขอจับมือกับคนอื่นๆ อีกสามคนที่นั่งอยู่ก่อนฮง ไม่ใช่อะไรหรอก เกรงใจคนข้างหลัง กลับโดนแย่งฮงเพราะข้างหลังเรามีคนที่อยากได้ของจากมือฮงอยู่ ที่สำคัญกลัวว่าถ้าเข้าไปขอจับมือเรียงมาเรื่อยๆ คนที่เราจะต้องไปขอจับก่อนก็คือนู๋มิน กลัวว่านู๋มินจะยื่นของให้ เดี่ยวแพรวเล็กจะอด แต่แล้วเราก็ต้องชะงักเท้ากึก อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไอ้คนข้างหน้าเรา คนที่ควรจะเดินไปรับของจากมือฮุนมันดันมาหยุดรับของอยู่ที่ฮง ไอ้เราก็ได้แต่แอบด่ามันในใจ แต่ก็ยังมุ่งหน้าไปหาฮง นึกว่าฮงจะหยิบกล่องใหม่ให้เสียก็ป่าว ฮงยืนมือมาให้ เราก็เลยเงยหน้าขึ้นจ้อหน้าฮง โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย สวยยยยยยยยยยยยยยยน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกแบบว่าไม่ไหวเล้ววววววววววววววววววววว เราอ๊ากจะเข้าไปดอบกอด หอมแก้มใจแทบขาดแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่ใจกล้าหน้าด้านพอ กลัวว่าฮงจะไม่ชอบด้วย พอสัมผัสมือกับฮงเสร็จ ก็เลยเดินไปหาฮุน ฮุนเองก็ยืนมองออกมาให้จับ ไอ้เราก็เลยมองหน้างงๆ แล้วก็จับมือไป ที่มองงงๆไม่ใช่ไรหรอก ก็ฮุนไม่ยอมหยิบกล่องส่งให้ก่อนน่ะจิ่ ดันส่งมือเปล่า ๆ มาให้จับก่อนซะงั้น เราก็เลยจับมือแล้วก้มลงมองไปที่กล่องที่วางอยู่ตรงหน้า ฮุนก็เลยเหมือนนึดได้จึงหยิบส่งให้เรา

พอลงมาจากเวทีเท่านั้นแหละ มือเราแบบว่าสั่นมาก ๆ อ๊ากกกกกกกกกก ได้จับมือฮงกับฮุน ได้เห็นหน้าอันสวยงามของฮงระยะใกล้ ๆ โฮกกกกกกกกกกกกกก จะบ้า พอเดินออกไปพ้นที่กันเท่านั้นแหละโผเข้ากอดแพรวเล็กร้องไห้ทันทีเลย เราแบบว่าตัวสั่นมาก ๆ มันทั้งดีใจ ตื้นตันใจ ประจำใจ และเสียดายที่เวลาตรงนั้นมันผ่านไปเร็วมาก พอเริ่มควบคุมตัวเองได้ เริ่มหายสั่นก็เลยมายืนคุยกับแพรวเพื่อนรอน้องเวียร์ที่ยังไม่ออกมา แพรวเองก็ได้นู๋มินกับท่านโอ พอน้องเวียร์ขึ้นไปก้เป็นชุดสุดท้ายพอดี น้องเวียร์เดินออกมา หนุ่ม ๆ ก้เดินลงเวทีเหมือนกันพอมาอยู่กันครบเลยตามไปหารุ้งที่รออยู่ก่อนแล้วที่แถว ๆ ตรงน้ำพุ จากนั้นเลยถามว่าเวียร์ได้จับมือใครบ้าง น้องเวียร์ก็รับบอกทันทีว่าแจจิน ได้จับแบบว่าสองรอบเลยด้วย พอพูดจบเราสามคนเลยเอามือของพวกเราจับกัน เพราะว่าพวกเราสามคนรวมกันแล้วก็จับได้ครบห้าคนพอดี 5555 + ติ๊งต๊อง บ้าบอมากเลยใช่ป่ะ

แล้วที่นี้รุ้งเลยบอกว่าให้เรากับแพรวกับกบไปก่อน เพราะว่าอีกวันเรามีสอบยังไม่ได้อ่านหนังสือเลย เราก็เลยถามว่าแล้วรุ้งจะไปไหน รุ้งก็เลยบอกว่าจะไปตามที่ อ.ส.ม.ท. ที่นี้เราเลยบอกว่าไม่ยอม ๆ ไกลับจะไปด้วย ตอนแรกรุ้งก็ไม่ยอม บอกให้กลับมาอ่านหนังสือ แล้วเดี่ยวรุ้งจะไปกับเวียร์ แต่สุดท้ายแล้วน้องเวียร์ก็ไปไม่ได้ เราเองก็ไม่ยอมกลับ แพรวเองก็จะไปที่ อ.ส.ม.ท. เหมือนกัน สุดท้ายเลยได้ไปกันสามคน ไปยังไงก็ไม่รู้เลยโทรถามคนที่พอรู้ ตอนเรกว่าจะนั่งรถเมล์ไป เพราะยังเหลือเวลาอีกเยอะ แต่สุดท้ายก็นั่งแท็กซี่ ซึ้งต้องถามหลายคันมากเลยกว่าจะได้คันที่ยอมไปส่ง นอกจากพวกเราสามคนแล้วก็ยังมีน้องอีกสองคนขอไปด้วย

พอไปถึงก้รู้สึกว่า แอ๊ะ มีคนน้อยกว่าที่คิดไว้นะเนี่ยอย่างนี้สบายเรา แต่พอผ่านไปได้สักพัก ขณะที่เออกไปคุยโทรศัพท์ประมาณเกือบชั่วโมง พอกลับเข้ามาภายในอาคารอีกที คนก็เยอะขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังไม่ถือว่าเป็นอุปสรรค

พอF.T. ใกล้จะมาถึงเขาก็กั้นที่กั้นตรงทางเดินที่พวกหนุ่ม ๆ จะเดินผ่าน แล้วในที่สุดหนุ่ม ๆ ก็มาถึง แบบว่า อ๊ากกกกกกได้เห็นใกล้ ๆ อีกแล้ว แจจินแบบว่าเดินยิ้มมาเลยอ่ะน่าร๊ากกกก แอบเห็นฮุนเดินแบบว่าโอบๆนู๋มินด้วย ถึงจะเป้นเวลาแค่แปปเดียวที่หนุ่มๆ เดินผ่าน แต่ก็ชื่นใจแหละนะ พอหนุ่มๆ เข้าไปภายในห้องชึ้นในขึ้นลิฟไปแล้วเขาจึงป่อยให้พวกแฟนคลับที่มารอเข้าไปนั่งรอในอาคารได้ เราอยากจะบอกวาข้างนอกยุ่งชุมมาก ๆ

ช่างที่มีสัมภาษณ์หลายๆ คนก็นั่งฟังกันไป แต่เราอด เพราะว่าไม่มีที่ฟังเอ็มพีแพรวเล็กดันแบตหมดซะได้ เซ็งเลย แต่ความพยายามยังไม่หมด หาทุกวิถีทางเพื่อที่จะฟัง สุดท้ายเลยโทรหาป่านให้ป่านเอาโทรศัพท์ไปจ่อกับลำโพงวิทยุให้ที แต่เนื่องด้วยเสียงบริเวณนั้นค่อยข้างดังเราเลยตัดสินใจไปฟังในห้องน้ำกัน ตอนแรก ๆ ก็ฟังได้ดี ๆ แหละแต่ตอนหลังๆ คนดันมาเข้าห้องน้ำกันเยอะ เลยต้องออกไปข้างนอกสุดท้าเราเลยติดสินใจไม่ฟังแล้ว เพราะฟังไม่รู้เลย แพรวเล็กก้เลยบอกป่านว่าไม่ฟังแล้ว ก็เลยว่าสายกันไปคราวนี้ว่างแล้วก้เลมานั่งคุยโน้นคุยนี่กันไปเรื่อย พอใกล้เวลาที่หนุ่ม ๆ จะลงมาก็เลยมีการรวมตัวกัน ตอนแรกเรานึกว่าเขาจะให้ไปอยุ่ข้างนอกหมดเหมือนตอนที่หนุ่ม ๆ มา แต่สงสัยว่าคนคงเยอะเกินไป จากที่เรามองๆ แล้วคนที่มาอยู่ตอนจะกลับเนี่ยมาเยอะกว่าตอนที่หนุ่มๆ มาประมาณเท่าด้วย จากสายตา ณ เวลา นั้นน่าจะมีคนสักประมาณเกือบสองร้อยคนโดยประมาณ เยอะอยู่นะ แล้วอีกเหตุผลที่เขาไม่ให้ออกไปหมดก็คงจะเป้นเพราะมีคนไปขอว่าจะร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้กับแจจิน เขาก็เลยมีข้อตกลงว่า ถ้าหนุ่มๆ ลงมาถึงแล้วห้ามกรี๊ด ถ้าหนุ่มๆ เดินออกประตูไปก็พยายามอย่ากรูตามกันออกไปเพราะประตูอาจจะพัง ทุกคนก็ยอมรับแต่โดยดี แต่ว่าพอถึงเวลาจริงๆก็ยังอุตส่ามีคนส่งเสียงกรี๊ดเข้าจนได้ ไม่เข้าใจว่าเขาฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือยังไงกันแน่ พอแจจินเดินออกมาเพลงแฮปปี้ฯก้เริ่มดังขึ้น ฮงแรกที่ร่วมปรบมืออย่างเมามันส์ไปด้วยคือฮงส่วนแจอ่ะ ได้แต่ทำหน้าเอ๋อ แล้วก็เข้าใจในทีสุดแจยิ้มหวานอย่างดีใจ เอฟทีคนอื่นๆ ก็ร่วมปรมมือกันไป แต่เขาก็ให้เวลาช่วงตรงนั้นแค่แปปเดียว เพลงยังไม่ทันจบดีเลยเขาก็พาหนุ่ม ๆ เดินออกไปแล้ว น่าเสียดายที่แบตกล้องหมดซะก่อนที่จะได้เก็บภาพช่างที่ร้องเพลงให้แจจิน เราอ่ะอยากจะเอาหัวโขกพื้นจริง ๆ

พอหนุ่มๆ ขึ้นรถเสร็จแฟนๆ คนอื่น ๆ ก็กรูกันไปเกาะที่รถทำให้ไม่สามรถออกรถได้อย่างที่ควรจะเป็นแต่สำหรับเรากับแพรวแล้วก็รุ้งไม่ได้สนใจอะไร มุ่งหน้าเดินออกไปจาก อ.ส.ม.ท.อย่างเดียวเลย เพราะว่ากลัวรถจะหมด แล้วก็ไม่อยากทำให้มันดูเกินงามจนเกินไป ไม่อยากให้หนุ่ม ๆ ต้องลำบากใจ เราเห็นว่าพอรถของเอฟทีออกไปก็มีพวกแฟนคลับที่เช่ารถตู้ออกตัวตามไปหลายคันอยู่

สรุปแล้วกว่าเราจะเดินไปถึงป้านรถออกอีกประมาณครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นเพราะจาก อ.ส.ม.ท. ไปยังป้ายรถเมล์ที่เราจะต้องไปรอรถก็อยู่ห่างกันประมาณเกือบหนึ่งกิโลเมตรอยู่ สุดท้ายกว่าจะกลับถึงหอแพรว กว่าจะนั่งคุยกับบ้านเสร็ ว่าจะเดินกลับมาหอตัวเองก็ปาไปตีหนึ่งกว่า ๆ กว่าจะได้นอนอีกเล่นเอาดึกดื่นอยู่ อีกวันสอบยังไม่ได้อ่านอะไรเลย เหอๆ

07/12/18

วันนี้ตอนแรกตั้งใจว่าจะโดดทั้งวัน เพราะไม่มีเรียนไรมาก แต่อาจาย์ดันนัดสอบทั้งสองวิชานะสิ่ ไอ้เราอ่ะเซ็งเลย วิชาแรกคือภาษาอังกฤษ สำหรับวิชานี้เราอ่านไม่อ่านค่าเท่ากันผลออกมาคือทำไม่ได้ สรุปแล้วได้แค่สี่เต็มสิบเองอ่ะ ส่วนอีกวิชามีสอบตอนบ่ายสามโมงซึ่งช่วงที่เว้นว่างก็มีตั้ง 4 ชั่วโมง ไปนั่งกินข้าง นั่งเล่นซะชั่วโมง มานั่งท่องหนังสือได้แปปก็ง่วงเลยฟุบหลับไปแปป พอดีว่าปอโทรมาเลยตื่น แล้วก็มานั่งท่องอีกแปป เลยไปนั่งคุยนั่งเล่นกับเพื่อนอีก สุดท้ายกว่าจะได้มานั่งท่องจริงๆ จังๆ ก็ประมาณ ครึ่งชั่วโมงสุดท้าย กว่าจะได้สอบจริง ๆ ก็ปาไปบ่ายสามยี่สิบไอ้เราก็ เฮ้ย จะทันสี่โมงไหมเนี่ย แต่จารย์บอกว่าให้เวลาสิบห้านาที ไอ้เราก็หวังว่าจะทำได้อย่างราบรื่น และก้เป็นอย่างที่คิดไม่ถึงสิบนาทีเราก็ทำเสร็จ โฮะ ๆ ๆ ๆ ๆ ดีใจแต่แล้วเหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง อาจารย์ดันเอาแบบฝึกหัดมาให้ทำ แล้วก็ให้ทำส่งไอ้เราก็นะรีบสุดขีดแปเดียวเสร็จพอดีว่าไม่ยากด้วย แต่ปัญหายังไม่หมด เมื่อจารย์ให้เขียนต่อเองที่เรียนไปคราวที่แล้วอีก เหอๆ สุดท้ายกว่าจะได้ออกจากห้องเรียนก็ปาไปสี่โมงครึ่ง ไม่เรียนต่อหรอก รีบ ๆ ๆ ๆ

กลับมาถึงหอก็รับเก็บของ เตรียมตัว แต่ป่านกับแรวเล็กดันโทรมาบอกว่าให้รอด้วย ก็เลยไปหามันที่หอ ไปรอมัน ซักพักนึกขึ้นได้ว่า อ๊ะ ลืมข้อมือที่จะให้เข้างาน เลยวิ่งกลับมาที่หอ ตะโกนเรียกเพื่อนหวังว่าจะให้มันโยนลงไปให้เพราะเขี้เกียจขึ้นมาห้องเราอยู่ตั้งชั้น 5 แต่มันหลับไม่รู้เรื่อง เลยต้องวิ่งขึ้นมาเอา

ออกไปรอรถ รถก็ไม่ยอมมา

พอมาขึ้นไปก็ปรากฏว่าเป็นรถเสริมไม่ผ่านที่ที่เราจะไป
เลยต้องลงป้ายถัดไป ยืนรออยู่อีกเกือบครึ่งชั่วโมง

พอขึ้นรถได้รุ้งก็โทรตาม ก็บอกว่าอยู่บนรถอีกประมาณครึ่งชั่วโมงจะไปถึง แต่รถก็ดันติดอีก

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

จะบ้าตายแล้วเรา

สุดท้ายกว่าจะไปถึงก็ห้าหกโมงกว่า

เขาไปรอ ๆ ๆ ๆ ร้อนอย่างมาก กำหนดคือเอฟทีจะขึ้นตอนหนึ่งทุ่มตรงแต่สุดท้ายกว่าจะขึ้นก็ทุ่งครึ่งกว่า ๆเกือบสองทุ่ม แต่สิ่งเราก็ว่าการแสดงครั้งนี้คุ้มกับการรอคอยจริงๆ เลย

F.T.เจ๋งมากๆเลย ประทับใจเที่สูดดดดดดดดดด

เราอ่ะแอบเซ็งคนที่อยู่ข้างหน้าเรามากๆตัวก็ใหญ่แล้วยังชอบชูมือบังกล้งเราเอง เซ็งเลย
พอการแสดงจบก็มาการถ่ายรูปกันอีกนิดหน่อย
แล้วก็มีการร้องเพลงวันเกิดให้กับแจจิน มีมอบเค้กวันเกิดให้แจด้วย ซึ่งดีเจเดย์เป็นคนมอบ

จากนั้นก็มีมอบของที่ระลึกให้

แล้วก็ถ่ายรูปต่ออีกแปปหนุ่มๆ จึงเดินลงจากเวทีไป

พออกมาข้างนอกก็หาป่าน ตอนออกมาสายตาของเรากับแพรวไปสะดุดเข้าทีผู้ชายคนหนึ่งซึ่งแบบว่า หน่ารักมากกกกกกกกกกกกกหน้าตาแบบว่าทั้งสวยทั้งหล่อเลยอ่ะ รูปร่างก็เพรียว ๆ

อ๊ากกกกกกกกกกเราเลยแบบว่าจ้องๆๆ

พอกำลังจะเดินกลับก็เจอน้องสองคนที่เจอกันเมื่อวานที่ อ.ส.ม.ท น้องเขาเอาขวดน้ำที่ท่านโอกับฮงกินมาอวด ไอ้เราก็แบบว่า อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก อยากได้ขวดของฮงงืม ๆ

แล้วก็คุยกันอีกสักพัก แลกเบอร์กัน แล้วก็แยกย้ายกันกลับ

นั่งรอรถเป็นชั่วโมงรถกไม่ยอมมาเลยต้องยอมนั่งสองอีกสายเพื่อนไปต่อรถที่อนุสาวรีย์

เฮ้ออออออออ

แบบว่าเมื่อยอย่างแรงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

เพราะว่าเราต้องเขย่งดูคอนฯตลอด ต้องเงยหน้าขึ้นมองเวทีและต้องยกกล้องให้สูงเพื่อนให้พ้นหัวคนข้างหน้า

ทรมานมากมายเลยอ่ะที่เกิดมาเตี้ย

อยาดสูงๆ จังเลยยยยยยยยยย

และแล้วเมื่อเที่ยงคืนที่ผ่านมา F.T.Island ก็ได้เดินทางกลับไปเกาหลีแล้ว

เศร้าแหละ

ไม่อยากให้กลับไปเลย

ดูท่าว่าเราจะรักฮงเข้าให้แล้ว เหอๆ ๆ ๆ

อยากขอโทษโนะที่รักคนอื่นอีก แต่ว่านะยังไงโนะก็ยังคงเป็นที่ 1

เรายังคงรักโนะเหมือนเดิม

และความรักที่ให้กับโนะก็จะยังคงเหมือนเดิมตลอดไป

ยังไง ๆ เราก็ไม่มีวันที่จะทิ้งโนะหรอกนะ

เพราะโนะคือคนสำคัญ

เมื่อวันอังารที่ผ่านมายูคังจบลงแล้ว เศร้าจัง เพราะเราติดละครเรื่องนี้มาก

น่าจะมีต่ออีกสักหน่อย

อ๊ะ ๆ ๆ ๆ พอละครจบปุ๊บผมโนะก็คกลายเป็นสีน้ำตาลปั๊บ

อิ ๆ ๆ

สีน้ำตาลนี้ก็สวยดีนะ แต่อยากให้โนะแบบว่าติดผมทรงใหม่ด้วยอ่ะจริงๆ แล้วทรงนี้ก็โอนะแต่ว่าเราไม่ชอบเวลาที่เซ็ทผมบางโนะอ่ะนะ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก

จะเช้าแล้ว ยังไม่ได้นอนเลย เหอ ๆ ๆ

ปล.อัพไดยาวมากกกกก ไม่เคยอัพยาวขนาดนี้มาก่อนเลย ไปอาบน้ำนอนดีก่า จะเช้าเเล้ว

เเละเเล้วก็ได้เวลาเล่าสู่กันฟังเเล้ว

มาเริ่มกันตั้งเเต่วันที่ 10 ธันวาก่อนละกัน

ทำไมถึงเริ่มวันนี้อ่ะเหรอก็เพราะว่าวันนี้คือวันที่เปิดลงทะเบียนงานของ F.T.Island อ่ะจิ่


07/12/10

ตอนเเรกพูดไว้กับเพื่อนว่าจะไปตั้งเเต่หกโมงเช้า เเต่ไปๆมาๆ ไม่ตื่นสุดท้ายกว่าจะได้ไปก็ 7โมงกว่า ๆ เเน่ะกว่าจะไปถึงตึก อ.ส.ม.ท. ก็ปาไป 8 โมงกว่า เหอ ๆ ๆ เเบบว่าคนเยอะมากกกกกไปนั่งรอคิวเเล้วก็มีพวกพี่ๆ เขามาจัดรัเบียบให้ด้วย งานนี้เพราะมีพวกพี่ ๆใจดีมาช่วยเลยทำให้ไม่ค่อยวุ่นวายเท่าไหร่ เเต่เราคิดว่าพี่ ๆเขาคงจะเหนื่อยน่าดูอ่ะเเหละนะ เราไปนั่งต่อเเถวรอให้พี่เขาเขียนหมายเลขให้ นั่งลุ้นเเบบสุด ๆว่าจะทัน 200 คนเเรกอ๋ะป่าว เเละสุดท้านก็ไม่ทัน หมายเลขที่ได้คือ 218 เเละ 219 อ๊ากกกกกเเบบว่า อีกนิสสสเดียวเอง ถ้าไม่พลากรถเมล์ไปสองคันคงมาทัน เเต่ก็นะสุดท้ายเเล้วเขาก็ให้ลงทะเบียนตั้ง 800 คน ตอนไปลงทะเบียนรอบ 2 เลขที่ได้คือ 150 เเละ 151 สุดท้ายเเล้วกว่าจะกลับก็เกือบเย็น สรุปวันนั้นทั้งวันนั่งเเง่วอยู่เเต่ที่ อ.ส.ม.ท.

จากน้อง ๆ F.T.Island คราวนี้มาที่ TVXQ กันบ้างดีกว่า



07/12/15

วันนี้ช่วงเช้าก็ทำไอ้โน้นไอ้นี่ไปเรื่อยเปื่อย นั่งรอเวลาว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาที่เราจะได้ไปที่งาน นัดกับเพื่อนไว้บ่ายสองโมงครึ่ง เเต่สุดท้ายเเล้วกว่าจะได้ไปก็ปาไปสามโมงกว่า ไปถึงงานก็ประมาณสี่โมงคนมานั่งรอเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เเบบว่าโหยยยยนี่เขามากันตั้งเเต่กี่โมงเนี่ย ในงานก็มีซุ้มต่าง ๆ มากมาย ส่วนที่ได้รับความสนใจที่สุดก็คงไม่พ้าซุ้มของ ยามาฮ่า ที่มีให้โชว์ร้องเพลง โชว์เต้นของวงต่าง ๆ เเละอีกซุ้มที่ได้รับความสนใจมากก็คือซุ้มของคลื่น SeeDซึ่งมี DJ ของคลื่นมากันมากมาย มีการส่ง SMS ชิ่งของรางวัล ก็คึกคักกันดี









เเละเเล้วในที่สุดเวลาที่รอคอยก็มาถึง

19.00 น.

เริ่งเปิดประตูให้กับคนที่อยู่ในโซนของหลุมได้เข้างานกัน ส่วนเราเองพวกบัตร 1500 ก็ยังต้องรอต่อไป

เเละเเล้วก็เกิดความกังวลขึ้นเมื่อตระหนักเเล้วว่าเขาไม่ให้เอากล้องเข้าไป เอาล่ะ ความเครียดเข้ามาเยื่นอเเล้ว จะทำไงดี ไม่อยากฝากกล้องไว้กับเขาเลยอ่ะ เพราะว่ามันดูไม่มีอะไรมาประกันความปลอดภับของกล้องเลยอ่ะ ถ้าเกิดมันมีปัญหาไรขึ้นมาจะทำไง คราวนี้ก็เลยคิด ๆ ๆ ๆ เเละเเล้วก็หาวิธีได้ หุ ๆ ๆ ๆ ซ่อน ๆ ๆ ๆ ซ่อนในที่ ๆ เขาไม่น่าจะหาเจอ เเละเเล้วก้เอาเข้าไปด้วยได้ คราวนี้พอให้ถึงที่นั่งก็เกิดอาการเซ็งอีก จะอะไรซะอีกเล่า ก็ที่นั่งเราอ่ะถัดขึ้นไปอีกเเค่ไม่กี่เเถวก็เป็นบัตรเอดร้อยเเล้วอ่ะจิ่ โหยยยย เเบบว่าเซ็งเลยอ่ะ เเล้วที่นั่งก็ยังไม่ได้นั่งติดกับเพื่อนด้วย ก็เลยเกิดอาการสงสัยว่า เพื่อนที่จองบัตรอ่ะมันจองยังไงของมันเนี่ย เเต่ก็เหมือนพระเจ้ายังไม่ใจร้ายเกินไป ที่นั่งข้างๆเพื่อนเราดันไม่มีคนมนั่งเราเลยปีนลงไปนั่งกับมันซะเลย ได้นั่งตำเเหน่งที่มีเเท่งไฟสีเขียวที่จะเอาไว้เซอร์ไพร จุนซูด้วย เเบบว่าดีใจมาก ๆ เลย

พอคอนเริ่มก็นะเอาเเล้วไง ใจเเบบว่าเต้นตึก ๆเลย เพราะนี่เป็นคอนฯครั้งเเรกที่เราได้มาดู คือเเบบว่าพวกเด็กต่างจังหวัดอ่ะนะไม่เคยได้มีโอกาสยังนี้มาก่อน

เอาละมาดูรูปกันนิด ๆ หน่อย ๆ ดีก่า เพราะว่าอยู่ค่อนข้างจะไกลรูปเลยเเบบว่า เห็นหนุ่มๆ ตัวนิดเดียว ตอนเเรกว่าจะไม่เอาลงเพราะมันเห็นหนุ่ม ๆ ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ เเต่คิดไปคิดว่าก็เลยคิดว่าเอามาลงเพื่อนให้ดูบรรยากาศนิดหน่อยดีก่า













ช่วงที่มีขับรถกันอ่ะ เเบบว่าตอนใกล้จะจบเพลงเเล้วทุกคนก็ต้องกลับไปที่เวทีใหญ่เกิดความผิกพลาดขึ้นนิดหน่อยเมื่อรถของยุนโฮเกิดพลิกคว่ำ จริงๆเเล้วมันก็ไม่ได้อะไรมากมายอะไรหรอก ก็เเค่เเบบว่ายุนโฮคงจะเต้นมากไปหน่อยรถก็เลยพลิก เเต่ก็ไม่ได้ถึงกับคว่ำอะไรหรอก ไอ้เราก็เเบบฮา ๆ นิด ๆ คนไรวะ คึกคักชะมัดเลย

ตอนเซอร์ไพรวันเกิดก็เเบบว่า ทำไมร้องเพลงเเค่รอบเดียวเองอ่ะ น่าจะร้องสัก 2-3 รอบ เเล้วก็ทำไมไม่ยอมปิดไฟให้ฮอลมันมึด ๆ หน่อยนะจะได้เห็น คำที่เเปรอักษรด้วยเเท่งเรื่องเเสงสีเขียวชัด ๆ

เเต่ดดยรวมเเล้ว งานครั้งนี้ก็สร้างความประทับใจให้เรามากมายเลยอ่ะเเหละนะ ถึงจะเเอบเศร้าที่บริเวณที่เรานั่งมันเป็นโซนของยุนโฮ เห็นยุนโฮเยอะมาก ๆ เห็นชัดกว่าคนอื่น ๆ นัก เเต่คนที่เราอยากเห็นใจจะขาดคือชางมินอ่ะ อ๊ากกกกกกก เศร้าอ่ะ ชางมินไม่ค่อยจะมายืนตรงที่เรานั่งอยู่เลยอ่ะ เศร้า ๆ ๆ ๆ สุดท้ายเเล้ววันนั้นกว่าจะกลับถึงหอก็เที่ยงคืนกว่า เหอ ๆ ๆ ๆ ดูเเล้วก็รู้สึกว่า เมื่อไหร่ที่รักจะมาจัดคอนฯใหญ่อย่างนี้บ้างซักทีน๊า



07/12/16

วันนี้ไปรับบัตร พร้อมจ่ายเงินค่าซีดีของ F.T.ก็ไม่มีไรมาก จ่ายเงินรับบัตรเสร็จก็นั่งรอเเปป เเล้วเขาก็ให้เข้าไปดูคลิปวีดีโอของ F.T.จากนั้นก็กลับ ไม่ค่อยมีไรจริง ๆ เเหละ เเต่ว่ากว่าเราจะได้กลับก็งานเลิกซักพักเเหละ เพราะว่าไปถ่ายรูปกันกับไอ้ป่านมัน การมาคราวนี้ก็เลเหมือนกับการมาเที่ยวเก็บบรรยากาศของงานเทศกาลที่ใกล้จะมาถึงเเล้วมากกว่า



07/12/17

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

น้ำตาตกเลยเรา นั่งพิมพ์ไปรอบแล้ว แต่ทุกอย่างที่พิมพ์มันหายไปหมดเลย เศร้าเลยอ่ะ กว่าหนึ่งชั่วโมงที่นั่งพิมพ์มาทุกอย่างหายไปในพริบตา เศร้า เซ็ง อยากร้องไห้จริง ๆ นะพิมพ์ไปเยอะมาก เกือบจะเสร็จอยู่แล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องมานั่งพิมพ์ใหม่ ตอนแรกว่าจะไม่พิมพ์แล้ว เซ็งอ่ะ ดึกมากแล้วด้วย พรุ่งนี้มีเรียนเช้าด้วย แต่สุดท้ายแล้วก็มานั่งพิมพ์แหละนะ คิดซะว่าเพื่อคนที่ทำให้เราประทับใจ

มาเริ่มกันใหม่ดีกว่า

วันนี้โดดเรียนปรัชญาแหละ ไม่คิดมาก เพราะว่าวิชานี้ไม่เคยขาด ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ดังนั้นพอเรียนอังกฤษเสร็จก็เลยไปนั่งกินข้าวรอแพรวเล็ก เพราะว่าแพรวจะเอาบัตรมาฝากไว้ที่เรา แต่กว่าแพรวเล็กจะมาก็ปาไปเกือบบ่ายโมงกว่าจะเดินกลับหอ กว่าจะเก็บของแต่งตัวเสร็จก็ประมาณบ่ายโมงครึ่งกว่า ๆ เดินออกไปรอรถรถก็ไม่ยอมาสักที สุดท้ายทนไม่ไหวเลยนั่งอีกสายไปต่อรถไฟฟ้าที่อนุสาวรีย์ สุดท้ายแล้วกว่าจะไปถึงงานก็เกือบสามโมง ตอนนั้นก็มีคนมาแล้วพอสมควรอยู่เหมือนกัน มีนั่งต่อแถวรอกันแล้วด้วย ตอนแรกก็ว่าจะเข้าไปต่อแถวรอกับเขาด้วยแต่ว่ามันร้อนเกินไป เลยรออยู่ร่ม ๆ พอใกล้ ๆ ถึงเวลาที่เขานัดแล้วถึงค่อยไปต่อแถว ไปยืนต่ออยู่สักพัก เขาก็เปิดให้ลงทะเบียน คราวนี้แหละ แถวที่อุตส่ายืนต่อมาก็หมดความหมาย เฮ้ออออ แล้วจะมายืนต่อเพื่ออะไรกันนี่

พอเข้าไปข้างในบริเวณที่เขากั้นไว้ให้แล้วก็โทรหาแพรวเล็กบอกกับแพรวเล็กว่าฝากบัตรไว้ที่รุ้ง เพราะลงทะเบียนแทนกันไม่ได้

พอเข้ามาได้สักแปปก็หิวน้ำ เลยให้เวียร์โทรบอกให้รุ้งหรือเพื่อนซื้อน้ำมาให้ แล้วเราก็ได้แต่ รอ ๆ ๆ ๆ จนคนเข้ามาได้ประมาณหนึ่งก็ตัดสินใจนั่งเพราะเมื่อยเดี๋ยวยังต้องยืนอีกนาน พอนั่งปั๊บ ก็เห็นรุ้งถือแถวน้ำอยู่เลยเดินไปที่กรงที่เขากั้นไว้ ไปรับน้ำจากรุ้ง แต่ปรากฏว่าน้ำมันเหลือน้อยนิด เลยขอร้องรุ้งให้ไปซื้อมาใหม่ ไอ้เราก็ยืนรอ ๆ พอน้ำมาก็รับไปดูดจนชื่นใจแล้วก็เลยเอาไปให้เวียร์ แพรวเล็กเองก็โทรมาแล้วว่าใกล้จะถึง

พอกิจกรรมใกล้จะเริ่มดีเจยูกับดีเจเลิฟก็ขึ้นมาพูด ๆ ๆ แปปหนึ่ง ระหว่างนั้นแพรวเล็กก็โทรมาบอกว่าถึงแล้ว หารุ้งไม่เจอ ขอเบอร์รุ้ง เราเลยให้ไป พูดกันด้วยความยากลำบากมากเพราะเสียงรอบข้างดังมาก ๆ พอว่างจากเเพรวเล็กไปก็หันมามองแก้วน้ำในมือ ใจก็คิดว่าจะเอายังไงกับมันดีหว่า สรุปแล้วก็เลยรีบ ๆ ยัดน้ำแข็งเข้าปากไปให้หมด บีบแก้วแล้วยัดใส่กระเป๋า กระเป๋าก็แสนจะน่ารำคาญเพราะเป็นกระเป๋าถือเลยลำบากนิด

พอดเจประกาศแล้วหนุ่มๆ ขึ้นมาบนเวทีเท่านั้นแหละ เสียงกรี๊ดดังสนั่น เราเองยืนอยู่บริเวณค่อน ๆ ไปทางซ้ายมือของเราถ้าหันหน้าเข้าเวที และก้เป็ฯโชคดีของเราที่คนที่เดินขึ้นมาบนเวทีคนแรกก็คือฮง ดังนั้นฮงเลยมาอยู่ในโซนของเราอย่างไม่ต้องสงสัย ดีใจสุด ๆ เพราะตอนมายืนตรงนี้ก็ลุ้นอยู่ว่าฮงจะมายืนข้างนี้ไหม และแล้วก็สมหวัง

พอเห้นหน้าฮงปั๊ป ไอ้เราก็คิดเลยว่า สวยจริง ๆเลยนายคนนี้ หน้าฮงสวยมาก ๆ สวยแบบคม ๆ เห็นแล้วเคลิ้มอย่างแรงเลยอ่ะ แจจินเองก็น่ารักมากมาย นู๋มิ้นยิ้มหวานตลอดน่าหยิกมาก ๆ ฮุนเองก็ดูแล้วขี้เล่น ๆ น่ารักดี ส่วนท่านโอ คนนี้ออกขรึม ๆ หน่อย ทั้งเท่และน่ารัก พอคุยๆ กันได้สักแปปเขาก็ให้หนุ่มๆนั่ง ไอ้เราก็ระรัวถ่ายรูปอย่างเมามันส์ พอสัมภาษณ์จบเขาก็ให้หนุ่ม ๆ เข้าไปหลังเวทีเพื่อเตรียมตัวมอบของให้กับแฟนๆ ที่มาลงชื่อไว้ ช่วงนี้เลยมีเวลาไปตามหาแพรวเพื่อที่จะได้ให้มายืนอยู่ด้วยกัน

ช่วงที่สัมภาษณ์เราชอบตอนที่หนุ่ม ๆ พูดภาษาไทยมาก ๆ เลย น่ารักมากมาย ได้ยินแล้วกรี๊ด ๆ ๆ ๆ โดยเฉพาะไอ้คำว่า รักนะ จุ๊บ ๆ เนี่ย อ๊ากกกกกกกก ทำเอาเราบ้า ไม่แน่ใจว่าใช่ฮุนเป็นคนพูดหรือป่าว เพราะว่าเราก้มหน้าพอดีช่วงนั้น แต่เราว่าน่าจะใช่นะ

และแล้วเวลาระทึกขวัญก็มาถึง เวลาที่จะได้รับขอจากมือของหนุ่ม ๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดด ตื่นเต้นมากตอนนั้น คนอื่น ๆก็เริ่มทยอยกันไปต่อแถวแล้ว แต่เรายังเพราะอยากเก็บรูปก่อน แต่แอบเซ็งเพราะตรงที่เรายืนอยู่น่ะเป็ฯตำแหน่งที่โดนคนคุมบังพอดี ไอ้เราก็อุตส่าดีใจที่ได้อยู่ตำแหน่งดี ตำแหน่งโซนของฮงแต่งไอ้เจ้าคนคุมร่างยักษ์ดันมายืนบังซะได้ เซ็งมาก ๆ เลยอ่ะ แต่เราก็ไม่ยอมแพ้ พยายามหาช่องทางเก็บรูปฮงสุด ๆ ช่วงที่ฮงถูกบังก็หันไปให้ความสนใจกับแจและนู๋มินแทน เรายืนถ่ายรูปอยู่จนคนเหลือน้อนนิดเลยตัดสินใจไปต่อแถว เพราะคนคุมเขามาบอกว่าอีกแปปศิลปินก็จะลงแล้ว ไอ้เราก็กลัวจะอดไง เลยรีบวิ่งไปเข้าแถวเลย แต่นอ้งเวียร์ยังไม่ไป พอไปต่อแถว แล้วแบบว่าเขาให้แบ่งขึ้นไปรับทีละห้าคน พอดีตำแหน่งที่เรายืนมันเป็นคนที่สามเราเลยสลับตำแหน่งกับแพรวเล็กเพื่อหวังที่จะไดรับอขงจากฮงที่นั่งอยู่คนที่สอง

พอให้ไปบนเวที เขาปล่อยให้เข้าไปรับของปุ๊ปเราก็รีบมุ่งหน้าวิ่งไปที่ฮงเลยทันที ลืมสนิทเลยสำหรับการขอจับมือกับคนอื่นๆ อีกสามคนที่นั่งอยู่ก่อนฮง ไม่ใช่อะไรหรอก เกรงใจคนข้างหลัง กลับโดนแย่งฮงเพราะข้างหลังเรามีคนที่อยากได้ของจากมือฮงอยู่ ที่สำคัญกลัวว่าถ้าเข้าไปขอจับมือเรียงมาเรื่อยๆ คนที่เราจะต้องไปขอจับก่อนก็คือนู๋มิน กลัวว่านู๋มินจะยื่นของให้ เดี่ยวแพรวเล็กจะอด แต่แล้วเราก็ต้องชะงักเท้ากึก อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไอ้คนข้างหน้าเรา คนที่ควรจะเดินไปรับของจากมือฮุนมันดันมาหยุดรับของอยู่ที่ฮง ไอ้เราก็ได้แต่แอบด่ามันในใจ แต่ก็ยังมุ่งหน้าไปหาฮง นึกว่าฮงจะหยิบกล่องใหม่ให้เสียก็ป่าว ฮงยืนมือมาให้ เราก็เลยเงยหน้าขึ้นจ้อหน้าฮง โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย สวยยยยยยยยยยยยยยยน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกแบบว่าไม่ไหวเล้ววววววววววววววววววววว เราอ๊ากจะเข้าไปดอบกอด หอมแก้มใจแทบขาดแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่ใจกล้าหน้าด้านพอ กลัวว่าฮงจะไม่ชอบด้วย พอสัมผัสมือกับฮงเสร็จ ก็เลยเดินไปหาฮุน ฮุนเองก็ยืนมองออกมาให้จับ ไอ้เราก็เลยมองหน้างงๆ แล้วก็จับมือไป ที่มองงงๆไม่ใช่ไรหรอก ก็ฮุนไม่ยอมหยิบกล่องส่งให้ก่อนน่ะจิ่ ดันส่งมือเปล่า ๆ มาให้จับก่อนซะงั้น เราก็เลยจับมือแล้วก้มลงมองไปที่กล่องที่วางอยู่ตรงหน้า ฮุนก็เลยเหมือนนึดได้จึงหยิบส่งให้เรา

พอลงมาจากเวทีเท่านั้นแหละ มือเราแบบว่าสั่นมาก ๆ อ๊ากกกกกกกกกก ได้จับมือฮงกับฮุน ได้เห็นหน้าอันสวยงามของฮงระยะใกล้ ๆ โฮกกกกกกกกกกกกกก จะบ้า พอเดินออกไปพ้นที่กันเท่านั้นแหละโผเข้ากอดแพรวเล็กร้องไห้ทันทีเลย เราแบบว่าตัวสั่นมาก ๆ มันทั้งดีใจ ตื้นตันใจ ประจำใจ และเสียดายที่เวลาตรงนั้นมันผ่านไปเร็วมาก พอเริ่มควบคุมตัวเองได้ เริ่มหายสั่นก็เลยมายืนคุยกับแพรวเพื่อนรอน้องเวียร์ที่ยังไม่ออกมา แพรวเองก็ได้นู๋มินกับท่านโอ พอน้องเวียร์ขึ้นไปก้เป็นชุดสุดท้ายพอดี น้องเวียร์เดินออกมา หนุ่ม ๆ ก้เดินลงเวทีเหมือนกันพอมาอยู่กันครบเลยตามไปหารุ้งที่รออยู่ก่อนแล้วที่แถว ๆ ตรงน้ำพุ จากนั้นเลยถามว่าเวียร์ได้จับมือใครบ้าง น้องเวียร์ก็รับบอกทันทีว่าแจจิน ได้จับแบบว่าสองรอบเลยด้วย พอพูดจบเราสามคนเลยเอามือของพวกเราจับกัน เพราะว่าพวกเราสามคนรวมกันแล้วก็จับได้ครบห้าคนพอดี 5555 + ติ๊งต๊อง บ้าบอมากเลยใช่ป่ะ

แล้วที่นี้รุ้งเลยบอกว่าให้เรากับแพรวกับกบไปก่อน เพราะว่าอีกวันเรามีสอบยังไม่ได้อ่านหนังสือเลย เราก็เลยถามว่าแล้วรุ้งจะไปไหน รุ้งก็เลยบอกว่าจะไปตามที่ อ.ส.ม.ท. ที่นี้เราเลยบอกว่าไม่ยอม ๆ ไกลับจะไปด้วย ตอนแรกรุ้งก็ไม่ยอม บอกให้กลับมาอ่านหนังสือ แล้วเดี่ยวรุ้งจะไปกับเวียร์ แต่สุดท้ายแล้วน้องเวียร์ก็ไปไม่ได้ เราเองก็ไม่ยอมกลับ แพรวเองก็จะไปที่ อ.ส.ม.ท. เหมือนกัน สุดท้ายเลยได้ไปกันสามคน ไปยังไงก็ไม่รู้เลยโทรถามคนที่พอรู้ ตอนเรกว่าจะนั่งรถเมล์ไป เพราะยังเหลือเวลาอีกเยอะ แต่สุดท้ายก็นั่งแท็กซี่ ซึ้งต้องถามหลายคันมากเลยกว่าจะได้คันที่ยอมไปส่ง นอกจากพวกเราสามคนแล้วก็ยังมีน้องอีกสองคนขอไปด้วย

พอไปถึงก้รู้สึกว่า แอ๊ะ มีคนน้อยกว่าที่คิดไว้นะเนี่ยอย่างนี้สบายเรา แต่พอผ่านไปได้สักพัก ขณะที่เออกไปคุยโทรศัพท์ประมาณเกือบชั่วโมง พอกลับเข้ามาภายในอาคารอีกที คนก็เยอะขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังไม่ถือว่าเป็นอุปสรรค

พอF.T. ใกล้จะมาถึงเขาก็กั้นที่กั้นตรงทางเดินที่พวกหนุ่ม ๆ จะเดินผ่าน แล้วในที่สุดหนุ่ม ๆ ก็มาถึง แบบว่า อ๊ากกกกกกได้เห็นใกล้ ๆ อีกแล้ว แจจินแบบว่าเดินยิ้มมาเลยอ่ะน่าร๊ากกกก แอบเห็นฮุนเดินแบบว่าโอบๆนู๋มินด้วย ถึงจะเป้นเวลาแค่แปปเดียวที่หนุ่มๆ เดินผ่าน แต่ก็ชื่นใจแหละนะ พอหนุ่มๆ เข้าไปภายในห้องชึ้นในขึ้นลิฟไปแล้วเขาจึงป่อยให้พวกแฟนคลับที่มารอเข้าไปนั่งรอในอาคารได้ เราอยากจะบอกวาข้างนอกยุ่งชุมมาก ๆ

ช่างที่มีสัมภาษณ์หลายๆ คนก็นั่งฟังกันไป แต่เราอด เพราะว่าไม่มีที่ฟังเอ็มพีแพรวเล็กดันแบตหมดซะได้ เซ็งเลย แต่ความพยายามยังไม่หมด หาทุกวิถีทางเพื่อที่จะฟัง สุดท้ายเลยโทรหาป่านให้ป่านเอาโทรศัพท์ไปจ่อกับลำโพงวิทยุให้ที แต่เนื่องด้วยเสียงบริเวณนั้นค่อยข้างดังเราเลยตัดสินใจไปฟังในห้องน้ำกัน ตอนแรก ๆ ก็ฟังได้ดี ๆ แหละแต่ตอนหลังๆ คนดันมาเข้าห้องน้ำกันเยอะ เลยต้องออกไปข้างนอกสุดท้าเราเลยติดสินใจไม่ฟังแล้ว เพราะฟังไม่รู้เลย แพรวเล็กก้เลยบอกป่านว่าไม่ฟังแล้ว ก็เลยว่าสายกันไปคราวนี้ว่างแล้วก้เลมานั่งคุยโน้นคุยนี่กันไปเรื่อย พอใกล้เวลาที่หนุ่ม ๆ จะลงมาก็เลยมีการรวมตัวกัน ตอนแรกเรานึกว่าเขาจะให้ไปอยุ่ข้างนอกหมดเหมือนตอนที่หนุ่ม ๆ มา แต่สงสัยว่าคนคงเยอะเกินไป จากที่เรามองๆ แล้วคนที่มาอยู่ตอนจะกลับเนี่ยมาเยอะกว่าตอนที่หนุ่มๆ มาประมาณเท่าด้วย จากสายตา ณ เวลา นั้นน่าจะมีคนสักประมาณเกือบสองร้อยคนโดยประมาณ เยอะอยู่นะ แล้วอีกเหตุผลที่เขาไม่ให้ออกไปหมดก็คงจะเป้นเพราะมีคนไปขอว่าจะร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้กับแจจิน เขาก็เลยมีข้อตกลงว่า ถ้าหนุ่มๆ ลงมาถึงแล้วห้ามกรี๊ด ถ้าหนุ่มๆ เดินออกประตูไปก็พยายามอย่ากรูตามกันออกไปเพราะประตูอาจจะพัง ทุกคนก็ยอมรับแต่โดยดี แต่ว่าพอถึงเวลาจริงๆก็ยังอุตส่ามีคนส่งเสียงกรี๊ดเข้าจนได้ ไม่เข้าใจว่าเขาฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือยังไงกันแน่ พอแจจินเดินออกมาเพลงแฮปปี้ฯก้เริ่มดังขึ้น ฮงแรกที่ร่วมปรบมืออย่างเมามันส์ไปด้วยคือฮงส่วนแจอ่ะ ได้แต่ทำหน้าเอ๋อ แล้วก็เข้าใจในทีสุดแจยิ้มหวานอย่างดีใจ เอฟทีคนอื่นๆ ก็ร่วมปรมมือกันไป แต่เขาก็ให้เวลาช่วงตรงนั้นแค่แปปเดียว เพลงยังไม่ทันจบดีเลยเขาก็พาหนุ่ม ๆ เดินออกไปแล้ว น่าเสียดายที่แบตกล้องหมดซะก่อนที่จะได้เก็บภาพช่างที่ร้องเพลงให้แจจิน เราอ่ะอยากจะเอาหัวโขกพื้นจริง ๆ

พอหนุ่มๆ ขึ้นรถเสร็จแฟนๆ คนอื่น ๆ ก็กรูกันไปเกาะที่รถทำให้ไม่สามรถออกรถได้อย่างที่ควรจะเป็นแต่สำหรับเรากับแพรวแล้วก็รุ้งไม่ได้สนใจอะไร มุ่งหน้าเดินออกไปจาก อ.ส.ม.ท.อย่างเดียวเลย เพราะว่ากลัวรถจะหมด แล้วก็ไม่อยากทำให้มันดูเกินงามจนเกินไป ไม่อยากให้หนุ่ม ๆ ต้องลำบากใจ เราเห็นว่าพอรถของเอฟทีออกไปก็มีพวกแฟนคลับที่เช่ารถตู้ออกตัวตามไปหลายคันอยู่

สรุปแล้วกว่าเราจะเดินไปถึงป้านรถออกอีกประมาณครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นเพราะจาก อ.ส.ม.ท. ไปยังป้ายรถเมล์ที่เราจะต้องไปรอรถก็อยู่ห่างกันประมาณเกือบหนึ่งกิโลเมตรอยู่ สุดท้ายกว่าจะกลับถึงหอแพรว กว่าจะนั่งคุยกับบ้านเสร็ ว่าจะเดินกลับมาหอตัวเองก็ปาไปตีหนึ่งกว่า ๆ กว่าจะได้นอนอีกเล่นเอาดึกดื่นอยู่ อีกวันสอบยังไม่ได้อ่านอะไรเลย เหอๆ

07/12/18

วันนี้ตอนแรกตั้งใจว่าจะโดดทั้งวัน เพราะไม่มีเรียนไรมาก แต่อาจาย์ดันนัดสอบทั้งสองวิชานะสิ่ ไอ้เราอ่ะเซ็งเลย วิชาแรกคือภาษาอังกฤษ สำหรับวิชานี้เราอ่านไม่อ่านค่าเท่ากันผลออกมาคือทำไม่ได้ สรุปแล้วได้แค่สี่เต็มสิบเองอ่ะ ส่วนอีกวิชามีสอบตอนบ่ายสามโมงซึ่งช่วงที่เว้นว่างก็มีตั้ง 4 ชั่วโมง ไปนั่งกินข้าง นั่งเล่นซะชั่วโมง มานั่งท่องหนังสือได้แปปก็ง่วงเลยฟุบหลับไปแปป พอดีว่าปอโทรมาเลยตื่น แล้วก็มานั่งท่องอีกแปป เลยไปนั่งคุยนั่งเล่นกับเพื่อนอีก สุดท้ายกว่าจะได้มานั่งท่องจริงๆ จังๆ ก็ประมาณ ครึ่งชั่วโมงสุดท้าย กว่าจะได้สอบจริง ๆ ก็ปาไปบ่ายสามยี่สิบไอ้เราก็ เฮ้ย จะทันสี่โมงไหมเนี่ย แต่จารย์บอกว่าให้เวลาสิบห้านาที ไอ้เราก็หวังว่าจะทำได้อย่างราบรื่น และก้เป็นอย่างที่คิดไม่ถึงสิบนาทีเราก็ทำเสร็จ โฮะ ๆ ๆ ๆ ๆ ดีใจแต่แล้วเหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง อาจารย์ดันเอาแบบฝึกหัดมาให้ทำ แล้วก็ให้ทำส่งไอ้เราก็นะรีบสุดขีดแปเดียวเสร็จพอดีว่าไม่ยากด้วย แต่ปัญหายังไม่หมด เมื่อจารย์ให้เขียนต่อเองที่เรียนไปคราวที่แล้วอีก เหอๆ สุดท้ายกว่าจะได้ออกจากห้องเรียนก็ปาไปสี่โมงครึ่ง ไม่เรียนต่อหรอก รีบ ๆ ๆ ๆ

กลับมาถึงหอก็รับเก็บของ เตรียมตัว แต่ป่านกับแรวเล็กดันโทรมาบอกว่าให้รอด้วย ก็เลยไปหามันที่หอ ไปรอมัน ซักพักนึกขึ้นได้ว่า อ๊ะ ลืมข้อมือที่จะให้เข้างาน เลยวิ่งกลับมาที่หอ ตะโกนเรียกเพื่อนหวังว่าจะให้มันโยนลงไปให้เพราะเขี้เกียจขึ้นมาห้องเราอยู่ตั้งชั้น 5 แต่มันหลับไม่รู้เรื่อง เลยต้องวิ่งขึ้นมาเอา

ออกไปรอรถ รถก็ไม่ยอมมา

พอมาขึ้นไปก็ปรากฏว่าเป็นรถเสริมไม่ผ่านที่ที่เราจะไป
เลยต้องลงป้ายถัดไป ยืนรออยู่อีกเกือบครึ่งชั่วโมง

พอขึ้นรถได้รุ้งก็โทรตาม ก็บอกว่าอยู่บนรถอีกประมาณครึ่งชั่วโมงจะไปถึง แต่รถก็ดันติดอีก

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

จะบ้าตายแล้วเรา

สุดท้ายกว่าจะไปถึงก็ห้าหกโมงกว่า

เขาไปรอ ๆ ๆ ๆ ร้อนอย่างมาก กำหนดคือเอฟทีจะขึ้นตอนหนึ่งทุ่มตรงแต่สุดท้ายกว่าจะขึ้นก็ทุ่งครึ่งกว่า ๆเกือบสองทุ่ม แต่สิ่งเราก็ว่าการแสดงครั้งนี้คุ้มกับการรอคอยจริงๆ เลย

F.T.เจ๋งมากๆเลย ประทับใจเที่สูดดดดดดดดดด

เราอ่ะแอบเซ็งคนที่อยู่ข้างหน้าเรามากๆตัวก็ใหญ่แล้วยังชอบชูมือบังกล้งเราเอง เซ็งเลย
พอการแสดงจบก็มาการถ่ายรูปกันอีกนิดหน่อย
แล้วก็มีการร้องเพลงวันเกิดให้กับแจจิน มีมอบเค้กวันเกิดให้แจด้วย ซึ่งดีเจเดย์เป็นคนมอบ

จากนั้นก็มีมอบของที่ระลึกให้

แล้วก็ถ่ายรูปต่ออีกแปปหนุ่มๆ จึงเดินลงจากเวทีไป

พออกมาข้างนอกก็หาป่าน ตอนออกมาสายตาของเรากับแพรวไปสะดุดเข้าทีผู้ชายคนหนึ่งซึ่งแบบว่า หน่ารักมากกกกกกกกกกกกกหน้าตาแบบว่าทั้งสวยทั้งหล่อเลยอ่ะ รูปร่างก็เพรียว ๆ

อ๊ากกกกกกกกกกเราเลยแบบว่าจ้องๆๆ

พอกำลังจะเดินกลับก็เจอน้องสองคนที่เจอกันเมื่อวานที่ อ.ส.ม.ท น้องเขาเอาขวดน้ำที่ท่านโอกับฮงกินมาอวด ไอ้เราก็แบบว่า อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก อยากได้ขวดของฮงงืม ๆ

แล้วก็คุยกันอีกสักพัก แลกเบอร์กัน แล้วก็แยกย้ายกันกลับ

นั่งรอรถเป็นชั่วโมงรถกไม่ยอมมาเลยต้องยอมนั่งสองอีกสายเพื่อนไปต่อรถที่อนุสาวรีย์

เฮ้ออออออออ

แบบว่าเมื่อยอย่างแรงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

เพราะว่าเราต้องเขย่งดูคอนฯตลอด ต้องเงยหน้าขึ้นมองเวทีและต้องยกกล้องให้สูงเพื่อนให้พ้นหัวคนข้างหน้า

ทรมานมากมายเลยอ่ะที่เกิดมาเตี้ย

อยาดสูงๆ จังเลยยยยยยยยยย

และแล้วเมื่อเที่ยงคืนที่ผ่านมา F.T.Island ก็ได้เดินทางกลับไปเกาหลีแล้ว

เศร้าแหละ

ไม่อยากให้กลับไปเลย

ดูท่าว่าเราจะรักฮงเข้าให้แล้ว เหอๆ ๆ ๆ

อยากขอโทษโนะที่รักคนอื่นอีก แต่ว่านะยังไงโนะก็ยังคงเป็นที่ 1

เรายังคงรักโนะเหมือนเดิม

และความรักที่ให้กับโนะก็จะยังคงเหมือนเดิมตลอดไป

ยังไง ๆ เราก็ไม่มีวันที่จะทิ้งโนะหรอกนะ

เพราะโนะคือคนสำคัญ

เมื่อวันอังารที่ผ่านมายูคังจบลงแล้ว เศร้าจัง เพราะเราติดละครเรื่องนี้มาก

น่าจะมีต่ออีกสักหน่อย

อ๊ะ ๆ ๆ ๆ พอละครจบปุ๊บผมโนะก็คกลายเป็นสีน้ำตาลปั๊บ

อิ ๆ ๆ

สีน้ำตาลนี้ก็สวยดีนะ แต่อยากให้โนะแบบว่าติดผมทรงใหม่ด้วยอ่ะจริงๆ แล้วทรงนี้ก็โอนะแต่ว่าเราไม่ชอบเวลาที่เซ็ทผมบางโนะอ่ะนะ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก

จะเช้าแล้ว ยังไม่ได้นอนเลย เหอ ๆ ๆ

ปล.อัพไดยาวมากกกกก ไม่เคยอัพยาวขนาดนี้มาก่อนเลย ไปอาบน้ำนอนดีก่า จะเช้าเเล้ว

อ๊ากกกกกกกกกกกกกก

ในที่สุดก็ได้ดูซะที  สำหรับคอนฯทงบัง

อิ ๆ ๆ ๆ

วันนี้  เอ๊ะหรือว่าจะบอกว่าเมื่อวานดีหว่า  เพราะนี่ก็ล่วงเข้าวันใหม่เเล้ว  ไปรับบัตรของน้องมา  เเบบว่า

อ๊ากกกกกกกกกกกกก

ที่นั่งเราใกล้หน้าจอมาก  เห็นตัวน้องใหญ่ยักษ์  เเต่ก็นะ  มันยังเป็นเเค่วีดีโอมิใช่ตัวจริง

เเต่ไม่เป็นไร  ยังกรี๊ดดดดดดดดดได้อยู่  เเค่วีดีโอก็จะกรี๊ด  ใครจะทำไม 

น้องเเบบ  น่ารักไม่ไหวเเล้ววววววววว

เอาเป็นว่า  ถ้าไปงานน้องกลับมาเเล้วจะมาอิดิทดีกว่า

รวมถึงจะมาสปอยความมันส์เกี่ยวกับงานคอนฯของทงบังด้วย

วันนี้ไม่เวลาเเล้ว  ดึก ง่วง  รอรุ้งอยู่  รุ้งกลับมาเเล้ว เพราะฉะนั้นเลยได้เวลานอนเเล้วเเหละ

ไปนอนดีก่า    เเล้วค่อยมาสปอยที่หลัง

เเละเเล้วก็ได้เวลาเล่าสู่กันฟังเเล้ว

มาเริ่มกันตั้งเเต่วันที่ 10 ธันวาก่อนละกัน

ทำไมถึงเริ่มวันนี้อ่ะเหรอก็เพราะว่าวันนี้คือวันที่เปิดลงทะเบียนงานของ F.T.Island อ่ะจิ่


07/12/10

ตอนเเรกพูดไว้กับเพื่อนว่าจะไปตั้งเเต่หกโมงเช้า เเต่ไปๆมาๆ ไม่ตื่นสุดท้ายกว่าจะได้ไปก็ 7โมงกว่า ๆ เเน่ะกว่าจะไปถึงตึก อ.ส.ม.ท. ก็ปาไป 8 โมงกว่า เหอ ๆ ๆ เเบบว่าคนเยอะมากกกกกไปนั่งรอคิวเเล้วก็มีพวกพี่ๆ เขามาจัดรัเบียบให้ด้วย งานนี้เพราะมีพวกพี่ ๆใจดีมาช่วยเลยทำให้ไม่ค่อยวุ่นวายเท่าไหร่ เเต่เราคิดว่าพี่ ๆเขาคงจะเหนื่อยน่าดูอ่ะเเหละนะ เราไปนั่งต่อเเถวรอให้พี่เขาเขียนหมายเลขให้ นั่งลุ้นเเบบสุด ๆว่าจะทัน 200 คนเเรกอ๋ะป่าว เเละสุดท้านก็ไม่ทัน หมายเลขที่ได้คือ 218 เเละ 219 อ๊ากกกกกเเบบว่า อีกนิสสสเดียวเอง ถ้าไม่พลากรถเมล์ไปสองคันคงมาทัน เเต่ก็นะสุดท้ายเเล้วเขาก็ให้ลงทะเบียนตั้ง 800 คน ตอนไปลงทะเบียนรอบ 2 เลขที่ได้คือ 150 เเละ 151 สุดท้ายเเล้วกว่าจะกลับก็เกือบเย็น สรุปวันนั้นทั้งวันนั่งเเง่วอยู่เเต่ที่ อ.ส.ม.ท.

จากน้อง ๆ F.T.Island คราวนี้มาที่ TVXQ กันบ้างดีกว่า



07/12/15

วันนี้ช่วงเช้าก็ทำไอ้โน้นไอ้นี่ไปเรื่อยเปื่อย นั่งรอเวลาว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาที่เราจะได้ไปที่งาน นัดกับเพื่อนไว้บ่ายสองโมงครึ่ง เเต่สุดท้ายเเล้วกว่าจะได้ไปก็ปาไปสามโมงกว่า ไปถึงงานก็ประมาณสี่โมงคนมานั่งรอเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เเบบว่าโหยยยยนี่เขามากันตั้งเเต่กี่โมงเนี่ย ในงานก็มีซุ้มต่าง ๆ มากมาย ส่วนที่ได้รับความสนใจที่สุดก็คงไม่พ้าซุ้มของ ยามาฮ่า ที่มีให้โชว์ร้องเพลง โชว์เต้นของวงต่าง ๆ เเละอีกซุ้มที่ได้รับความสนใจมากก็คือซุ้มของคลื่น SeeDซึ่งมี DJ ของคลื่นมากันมากมาย มีการส่ง SMS ชิ่งของรางวัล ก็คึกคักกันดี









เเละเเล้วในที่สุดเวลาที่รอคอยก็มาถึง

19.00 น.

เริ่งเปิดประตูให้กับคนที่อยู่ในโซนของหลุมได้เข้างานกัน ส่วนเราเองพวกบัตร 1500 ก็ยังต้องรอต่อไป

เเละเเล้วก็เกิดความกังวลขึ้นเมื่อตระหนักเเล้วว่าเขาไม่ให้เอากล้องเข้าไป เอาล่ะ ความเครียดเข้ามาเยื่นอเเล้ว จะทำไงดี ไม่อยากฝากกล้องไว้กับเขาเลยอ่ะ เพราะว่ามันดูไม่มีอะไรมาประกันความปลอดภับของกล้องเลยอ่ะ ถ้าเกิดมันมีปัญหาไรขึ้นมาจะทำไง คราวนี้ก็เลยคิด ๆ ๆ ๆ เเละเเล้วก็หาวิธีได้ หุ ๆ ๆ ๆ ซ่อน ๆ ๆ ๆ ซ่อนในที่ ๆ เขาไม่น่าจะหาเจอ เเละเเล้วก้เอาเข้าไปด้วยได้ คราวนี้พอให้ถึงที่นั่งก็เกิดอาการเซ็งอีก จะอะไรซะอีกเล่า ก็ที่นั่งเราอ่ะถัดขึ้นไปอีกเเค่ไม่กี่เเถวก็เป็นบัตรเอดร้อยเเล้วอ่ะจิ่ โหยยยย เเบบว่าเซ็งเลยอ่ะ เเล้วที่นั่งก็ยังไม่ได้นั่งติดกับเพื่อนด้วย ก็เลยเกิดอาการสงสัยว่า เพื่อนที่จองบัตรอ่ะมันจองยังไงของมันเนี่ย เเต่ก็เหมือนพระเจ้ายังไม่ใจร้ายเกินไป ที่นั่งข้างๆเพื่อนเราดันไม่มีคนมนั่งเราเลยปีนลงไปนั่งกับมันซะเลย ได้นั่งตำเเหน่งที่มีเเท่งไฟสีเขียวที่จะเอาไว้เซอร์ไพร จุนซูด้วย เเบบว่าดีใจมาก ๆ เลย

พอคอนเริ่มก็นะเอาเเล้วไง ใจเเบบว่าเต้นตึก ๆเลย เพราะนี่เป็นคอนฯครั้งเเรกที่เราได้มาดู คือเเบบว่าพวกเด็กต่างจังหวัดอ่ะนะไม่เคยได้มีโอกาสยังนี้มาก่อน

เอาละมาดูรูปกันนิด ๆ หน่อย ๆ ดีก่า เพราะว่าอยู่ค่อนข้างจะไกลรูปเลยเเบบว่า เห็นหนุ่มๆ ตัวนิดเดียว ตอนเเรกว่าจะไม่เอาลงเพราะมันเห็นหนุ่ม ๆ ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ เเต่คิดไปคิดว่าก็เลยคิดว่าเอามาลงเพื่อนให้ดูบรรยากาศนิดหน่อยดีก่า













ช่วงที่มีขับรถกันอ่ะ เเบบว่าตอนใกล้จะจบเพลงเเล้วทุกคนก็ต้องกลับไปที่เวทีใหญ่เกิดความผิกพลาดขึ้นนิดหน่อยเมื่อรถของยุนโฮเกิดพลิกคว่ำ จริงๆเเล้วมันก็ไม่ได้อะไรมากมายอะไรหรอก ก็เเค่เเบบว่ายุนโฮคงจะเต้นมากไปหน่อยรถก็เลยพลิก เเต่ก็ไม่ได้ถึงกับคว่ำอะไรหรอก ไอ้เราก็เเบบฮา ๆ นิด ๆ คนไรวะ คึกคักชะมัดเลย

ตอนเซอร์ไพรวันเกิดก็เเบบว่า ทำไมร้องเพลงเเค่รอบเดียวเองอ่ะ น่าจะร้องสัก 2-3 รอบ เเล้วก็ทำไมไม่ยอมปิดไฟให้ฮอลมันมึด ๆ หน่อยนะจะได้เห็น คำที่เเปรอักษรด้วยเเท่งเรื่องเเสงสีเขียวชัด ๆ

เเต่ดดยรวมเเล้ว งานครั้งนี้ก็สร้างความประทับใจให้เรามากมายเลยอ่ะเเหละนะ ถึงจะเเอบเศร้าที่บริเวณที่เรานั่งมันเป็นโซนของยุนโฮ เห็นยุนโฮเยอะมาก ๆ เห็นชัดกว่าคนอื่น ๆ นัก เเต่คนที่เราอยากเห็นใจจะขาดคือชางมินอ่ะ อ๊ากกกกกกก เศร้าอ่ะ ชางมินไม่ค่อยจะมายืนตรงที่เรานั่งอยู่เลยอ่ะ เศร้า ๆ ๆ ๆ สุดท้ายเเล้ววันนั้นกว่าจะกลับถึงหอก็เที่ยงคืนกว่า เหอ ๆ ๆ ๆ ดูเเล้วก็รู้สึกว่า เมื่อไหร่ที่รักจะมาจัดคอนฯใหญ่อย่างนี้บ้างซักทีน๊า



07/12/16

วันนี้ไปรับบัตร พร้อมจ่ายเงินค่าซีดีของ F.T.ก็ไม่มีไรมาก จ่ายเงินรับบัตรเสร็จก็นั่งรอเเปป เเล้วเขาก็ให้เข้าไปดูคลิปวีดีโอของ F.T.จากนั้นก็กลับ ไม่ค่อยมีไรจริง ๆ เเหละ เเต่ว่ากว่าเราจะได้กลับก็งานเลิกซักพักเเหละ เพราะว่าไปถ่ายรูปกันกับไอ้ป่านมัน การมาคราวนี้ก็เลเหมือนกับการมาเที่ยวเก็บบรรยากาศของงานเทศกาลที่ใกล้จะมาถึงเเล้วมากกว่า



07/12/17

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

น้ำตาตกเลยเรา นั่งพิมพ์ไปรอบแล้ว แต่ทุกอย่างที่พิมพ์มันหายไปหมดเลย เศร้าเลยอ่ะ กว่าหนึ่งชั่วโมงที่นั่งพิมพ์มาทุกอย่างหายไปในพริบตา เศร้า เซ็ง อยากร้องไห้จริง ๆ นะพิมพ์ไปเยอะมาก เกือบจะเสร็จอยู่แล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องมานั่งพิมพ์ใหม่ ตอนแรกว่าจะไม่พิมพ์แล้ว เซ็งอ่ะ ดึกมากแล้วด้วย พรุ่งนี้มีเรียนเช้าด้วย แต่สุดท้ายแล้วก็มานั่งพิมพ์แหละนะ คิดซะว่าเพื่อคนที่ทำให้เราประทับใจ

มาเริ่มกันใหม่ดีกว่า

วันนี้โดดเรียนปรัชญาแหละ ไม่คิดมาก เพราะว่าวิชานี้ไม่เคยขาด ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ดังนั้นพอเรียนอังกฤษเสร็จก็เลยไปนั่งกินข้าวรอแพรวเล็ก เพราะว่าแพรวจะเอาบัตรมาฝากไว้ที่เรา แต่กว่าแพรวเล็กจะมาก็ปาไปเกือบบ่ายโมงกว่าจะเดินกลับหอ กว่าจะเก็บของแต่งตัวเสร็จก็ประมาณบ่ายโมงครึ่งกว่า ๆ เดินออกไปรอรถรถก็ไม่ยอมาสักที สุดท้ายทนไม่ไหวเลยนั่งอีกสายไปต่อรถไฟฟ้าที่อนุสาวรีย์ สุดท้ายแล้วกว่าจะไปถึงงานก็เกือบสามโมง ตอนนั้นก็มีคนมาแล้วพอสมควรอยู่เหมือนกัน มีนั่งต่อแถวรอกันแล้วด้วย ตอนแรกก็ว่าจะเข้าไปต่อแถวรอกับเขาด้วยแต่ว่ามันร้อนเกินไป เลยรออยู่ร่ม ๆ พอใกล้ ๆ ถึงเวลาที่เขานัดแล้วถึงค่อยไปต่อแถว ไปยืนต่ออยู่สักพัก เขาก็เปิดให้ลงทะเบียน คราวนี้แหละ แถวที่อุตส่ายืนต่อมาก็หมดความหมาย เฮ้ออออ แล้วจะมายืนต่อเพื่ออะไรกันนี่

พอเข้าไปข้างในบริเวณที่เขากั้นไว้ให้แล้วก็โทรหาแพรวเล็กบอกกับแพรวเล็กว่าฝากบัตรไว้ที่รุ้ง เพราะลงทะเบียนแทนกันไม่ได้

พอเข้ามาได้สักแปปก็หิวน้ำ เลยให้เวียร์โทรบอกให้รุ้งหรือเพื่อนซื้อน้ำมาให้ แล้วเราก็ได้แต่ รอ ๆ ๆ ๆ จนคนเข้ามาได้ประมาณหนึ่งก็ตัดสินใจนั่งเพราะเมื่อยเดี๋ยวยังต้องยืนอีกนาน พอนั่งปั๊บ ก็เห็นรุ้งถือแถวน้ำอยู่เลยเดินไปที่กรงที่เขากั้นไว้ ไปรับน้ำจากรุ้ง แต่ปรากฏว่าน้ำมันเหลือน้อยนิด เลยขอร้องรุ้งให้ไปซื้อมาใหม่ ไอ้เราก็ยืนรอ ๆ พอน้ำมาก็รับไปดูดจนชื่นใจแล้วก็เลยเอาไปให้เวียร์ แพรวเล็กเองก็โทรมาแล้วว่าใกล้จะถึง

พอกิจกรรมใกล้จะเริ่มดีเจยูกับดีเจเลิฟก็ขึ้นมาพูด ๆ ๆ แปปหนึ่ง ระหว่างนั้นแพรวเล็กก็โทรมาบอกว่าถึงแล้ว หารุ้งไม่เจอ ขอเบอร์รุ้ง เราเลยให้ไป พูดกันด้วยความยากลำบากมากเพราะเสียงรอบข้างดังมาก ๆ พอว่างจากเเพรวเล็กไปก็หันมามองแก้วน้ำในมือ ใจก็คิดว่าจะเอายังไงกับมันดีหว่า สรุปแล้วก็เลยรีบ ๆ ยัดน้ำแข็งเข้าปากไปให้หมด บีบแก้วแล้วยัดใส่กระเป๋า กระเป๋าก็แสนจะน่ารำคาญเพราะเป็นกระเป๋าถือเลยลำบากนิด

พอดเจประกาศแล้วหนุ่มๆ ขึ้นมาบนเวทีเท่านั้นแหละ เสียงกรี๊ดดังสนั่น เราเองยืนอยู่บริเวณค่อน ๆ ไปทางซ้ายมือของเราถ้าหันหน้าเข้าเวที และก้เป็ฯโชคดีของเราที่คนที่เดินขึ้นมาบนเวทีคนแรกก็คือฮง ดังนั้นฮงเลยมาอยู่ในโซนของเราอย่างไม่ต้องสงสัย ดีใจสุด ๆ เพราะตอนมายืนตรงนี้ก็ลุ้นอยู่ว่าฮงจะมายืนข้างนี้ไหม และแล้วก็สมหวัง

พอเห้นหน้าฮงปั๊ป ไอ้เราก็คิดเลยว่า สวยจริง ๆเลยนายคนนี้ หน้าฮงสวยมาก ๆ สวยแบบคม ๆ เห็นแล้วเคลิ้มอย่างแรงเลยอ่ะ แจจินเองก็น่ารักมากมาย นู๋มิ้นยิ้มหวานตลอดน่าหยิกมาก ๆ ฮุนเองก็ดูแล้วขี้เล่น ๆ น่ารักดี ส่วนท่านโอ คนนี้ออกขรึม ๆ หน่อย ทั้งเท่และน่ารัก พอคุยๆ กันได้สักแปปเขาก็ให้หนุ่มๆนั่ง ไอ้เราก็ระรัวถ่ายรูปอย่างเมามันส์ พอสัมภาษณ์จบเขาก็ให้หนุ่ม ๆ เข้าไปหลังเวทีเพื่อเตรียมตัวมอบของให้กับแฟนๆ ที่มาลงชื่อไว้ ช่วงนี้เลยมีเวลาไปตามหาแพรวเพื่อที่จะได้ให้มายืนอยู่ด้วยกัน

ช่วงที่สัมภาษณ์เราชอบตอนที่หนุ่ม ๆ พูดภาษาไทยมาก ๆ เลย น่ารักมากมาย ได้ยินแล้วกรี๊ด ๆ ๆ ๆ โดยเฉพาะไอ้คำว่า รักนะ จุ๊บ ๆ เนี่ย อ๊ากกกกกกกก ทำเอาเราบ้า ไม่แน่ใจว่าใช่ฮุนเป็นคนพูดหรือป่าว เพราะว่าเราก้มหน้าพอดีช่วงนั้น แต่เราว่าน่าจะใช่นะ

และแล้วเวลาระทึกขวัญก็มาถึง เวลาที่จะได้รับขอจากมือของหนุ่ม ๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดด ตื่นเต้นมากตอนนั้น คนอื่น ๆก็เริ่มทยอยกันไปต่อแถวแล้ว แต่เรายังเพราะอยากเก็บรูปก่อน แต่แอบเซ็งเพราะตรงที่เรายืนอยู่น่ะเป็ฯตำแหน่งที่โดนคนคุมบังพอดี ไอ้เราก็อุตส่าดีใจที่ได้อยู่ตำแหน่งดี ตำแหน่งโซนของฮงแต่งไอ้เจ้าคนคุมร่างยักษ์ดันมายืนบังซะได้ เซ็งมาก ๆ เลยอ่ะ แต่เราก็ไม่ยอมแพ้ พยายามหาช่องทางเก็บรูปฮงสุด ๆ ช่วงที่ฮงถูกบังก็หันไปให้ความสนใจกับแจและนู๋มินแทน เรายืนถ่ายรูปอยู่จนคนเหลือน้อนนิดเลยตัดสินใจไปต่อแถว เพราะคนคุมเขามาบอกว่าอีกแปปศิลปินก็จะลงแล้ว ไอ้เราก็กลัวจะอดไง เลยรีบวิ่งไปเข้าแถวเลย แต่นอ้งเวียร์ยังไม่ไป พอไปต่อแถว แล้วแบบว่าเขาให้แบ่งขึ้นไปรับทีละห้าคน พอดีตำแหน่งที่เรายืนมันเป็นคนที่สามเราเลยสลับตำแหน่งกับแพรวเล็กเพื่อหวังที่จะไดรับอขงจากฮงที่นั่งอยู่คนที่สอง

พอให้ไปบนเวที เขาปล่อยให้เข้าไปรับของปุ๊ปเราก็รีบมุ่งหน้าวิ่งไปที่ฮงเลยทันที ลืมสนิทเลยสำหรับการขอจับมือกับคนอื่นๆ อีกสามคนที่นั่งอยู่ก่อนฮง ไม่ใช่อะไรหรอก เกรงใจคนข้างหลัง กลับโดนแย่งฮงเพราะข้างหลังเรามีคนที่อยากได้ของจากมือฮงอยู่ ที่สำคัญกลัวว่าถ้าเข้าไปขอจับมือเรียงมาเรื่อยๆ คนที่เราจะต้องไปขอจับก่อนก็คือนู๋มิน กลัวว่านู๋มินจะยื่นของให้ เดี่ยวแพรวเล็กจะอด แต่แล้วเราก็ต้องชะงักเท้ากึก อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไอ้คนข้างหน้าเรา คนที่ควรจะเดินไปรับของจากมือฮุนมันดันมาหยุดรับของอยู่ที่ฮง ไอ้เราก็ได้แต่แอบด่ามันในใจ แต่ก็ยังมุ่งหน้าไปหาฮง นึกว่าฮงจะหยิบกล่องใหม่ให้เสียก็ป่าว ฮงยืนมือมาให้ เราก็เลยเงยหน้าขึ้นจ้อหน้าฮง โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย สวยยยยยยยยยยยยยยยน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกแบบว่าไม่ไหวเล้ววววววววววววววววววววว เราอ๊ากจะเข้าไปดอบกอด หอมแก้มใจแทบขาดแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่ใจกล้าหน้าด้านพอ กลัวว่าฮงจะไม่ชอบด้วย พอสัมผัสมือกับฮงเสร็จ ก็เลยเดินไปหาฮุน ฮุนเองก็ยืนมองออกมาให้จับ ไอ้เราก็เลยมองหน้างงๆ แล้วก็จับมือไป ที่มองงงๆไม่ใช่ไรหรอก ก็ฮุนไม่ยอมหยิบกล่องส่งให้ก่อนน่ะจิ่ ดันส่งมือเปล่า ๆ มาให้จับก่อนซะงั้น เราก็เลยจับมือแล้วก้มลงมองไปที่กล่องที่วางอยู่ตรงหน้า ฮุนก็เลยเหมือนนึดได้จึงหยิบส่งให้เรา

พอลงมาจากเวทีเท่านั้นแหละ มือเราแบบว่าสั่นมาก ๆ อ๊ากกกกกกกกกก ได้จับมือฮงกับฮุน ได้เห็นหน้าอันสวยงามของฮงระยะใกล้ ๆ โฮกกกกกกกกกกกกกก จะบ้า พอเดินออกไปพ้นที่กันเท่านั้นแหละโผเข้ากอดแพรวเล็กร้องไห้ทันทีเลย เราแบบว่าตัวสั่นมาก ๆ มันทั้งดีใจ ตื้นตันใจ ประจำใจ และเสียดายที่เวลาตรงนั้นมันผ่านไปเร็วมาก พอเริ่มควบคุมตัวเองได้ เริ่มหายสั่นก็เลยมายืนคุยกับแพรวเพื่อนรอน้องเวียร์ที่ยังไม่ออกมา แพรวเองก็ได้นู๋มินกับท่านโอ พอน้องเวียร์ขึ้นไปก้เป็นชุดสุดท้ายพอดี น้องเวียร์เดินออกมา หนุ่ม ๆ ก้เดินลงเวทีเหมือนกันพอมาอยู่กันครบเลยตามไปหารุ้งที่รออยู่ก่อนแล้วที่แถว ๆ ตรงน้ำพุ จากนั้นเลยถามว่าเวียร์ได้จับมือใครบ้าง น้องเวียร์ก็รับบอกทันทีว่าแจจิน ได้จับแบบว่าสองรอบเลยด้วย พอพูดจบเราสามคนเลยเอามือของพวกเราจับกัน เพราะว่าพวกเราสามคนรวมกันแล้วก็จับได้ครบห้าคนพอดี 5555 + ติ๊งต๊อง บ้าบอมากเลยใช่ป่ะ

แล้วที่นี้รุ้งเลยบอกว่าให้เรากับแพรวกับกบไปก่อน เพราะว่าอีกวันเรามีสอบยังไม่ได้อ่านหนังสือเลย เราก็เลยถามว่าแล้วรุ้งจะไปไหน รุ้งก็เลยบอกว่าจะไปตามที่ อ.ส.ม.ท. ที่นี้เราเลยบอกว่าไม่ยอม ๆ ไกลับจะไปด้วย ตอนแรกรุ้งก็ไม่ยอม บอกให้กลับมาอ่านหนังสือ แล้วเดี่ยวรุ้งจะไปกับเวียร์ แต่สุดท้ายแล้วน้องเวียร์ก็ไปไม่ได้ เราเองก็ไม่ยอมกลับ แพรวเองก็จะไปที่ อ.ส.ม.ท. เหมือนกัน สุดท้ายเลยได้ไปกันสามคน ไปยังไงก็ไม่รู้เลยโทรถามคนที่พอรู้ ตอนเรกว่าจะนั่งรถเมล์ไป เพราะยังเหลือเวลาอีกเยอะ แต่สุดท้ายก็นั่งแท็กซี่ ซึ้งต้องถามหลายคันมากเลยกว่าจะได้คันที่ยอมไปส่ง นอกจากพวกเราสามคนแล้วก็ยังมีน้องอีกสองคนขอไปด้วย

พอไปถึงก้รู้สึกว่า แอ๊ะ มีคนน้อยกว่าที่คิดไว้นะเนี่ยอย่างนี้สบายเรา แต่พอผ่านไปได้สักพัก ขณะที่เออกไปคุยโทรศัพท์ประมาณเกือบชั่วโมง พอกลับเข้ามาภายในอาคารอีกที คนก็เยอะขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังไม่ถือว่าเป็นอุปสรรค

พอF.T. ใกล้จะมาถึงเขาก็กั้นที่กั้นตรงทางเดินที่พวกหนุ่ม ๆ จะเดินผ่าน แล้วในที่สุดหนุ่ม ๆ ก็มาถึง แบบว่า อ๊ากกกกกกได้เห็นใกล้ ๆ อีกแล้ว แจจินแบบว่าเดินยิ้มมาเลยอ่ะน่าร๊ากกกก แอบเห็นฮุนเดินแบบว่าโอบๆนู๋มินด้วย ถึงจะเป้นเวลาแค่แปปเดียวที่หนุ่มๆ เดินผ่าน แต่ก็ชื่นใจแหละนะ พอหนุ่มๆ เข้าไปภายในห้องชึ้นในขึ้นลิฟไปแล้วเขาจึงป่อยให้พวกแฟนคลับที่มารอเข้าไปนั่งรอในอาคารได้ เราอยากจะบอกวาข้างนอกยุ่งชุมมาก ๆ

ช่างที่มีสัมภาษณ์หลายๆ คนก็นั่งฟังกันไป แต่เราอด เพราะว่าไม่มีที่ฟังเอ็มพีแพรวเล็กดันแบตหมดซะได้ เซ็งเลย แต่ความพยายามยังไม่หมด หาทุกวิถีทางเพื่อที่จะฟัง สุดท้ายเลยโทรหาป่านให้ป่านเอาโทรศัพท์ไปจ่อกับลำโพงวิทยุให้ที แต่เนื่องด้วยเสียงบริเวณนั้นค่อยข้างดังเราเลยตัดสินใจไปฟังในห้องน้ำกัน ตอนแรก ๆ ก็ฟังได้ดี ๆ แหละแต่ตอนหลังๆ คนดันมาเข้าห้องน้ำกันเยอะ เลยต้องออกไปข้างนอกสุดท้าเราเลยติดสินใจไม่ฟังแล้ว เพราะฟังไม่รู้เลย แพรวเล็กก้เลยบอกป่านว่าไม่ฟังแล้ว ก็เลยว่าสายกันไปคราวนี้ว่างแล้วก้เลมานั่งคุยโน้นคุยนี่กันไปเรื่อย พอใกล้เวลาที่หนุ่ม ๆ จะลงมาก็เลยมีการรวมตัวกัน ตอนแรกเรานึกว่าเขาจะให้ไปอยุ่ข้างนอกหมดเหมือนตอนที่หนุ่ม ๆ มา แต่สงสัยว่าคนคงเยอะเกินไป จากที่เรามองๆ แล้วคนที่มาอยู่ตอนจะกลับเนี่ยมาเยอะกว่าตอนที่หนุ่มๆ มาประมาณเท่าด้วย จากสายตา ณ เวลา นั้นน่าจะมีคนสักประมาณเกือบสองร้อยคนโดยประมาณ เยอะอยู่นะ แล้วอีกเหตุผลที่เขาไม่ให้ออกไปหมดก็คงจะเป้นเพราะมีคนไปขอว่าจะร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้กับแจจิน เขาก็เลยมีข้อตกลงว่า ถ้าหนุ่มๆ ลงมาถึงแล้วห้ามกรี๊ด ถ้าหนุ่มๆ เดินออกประตูไปก็พยายามอย่ากรูตามกันออกไปเพราะประตูอาจจะพัง ทุกคนก็ยอมรับแต่โดยดี แต่ว่าพอถึงเวลาจริงๆก็ยังอุตส่ามีคนส่งเสียงกรี๊ดเข้าจนได้ ไม่เข้าใจว่าเขาฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือยังไงกันแน่ พอแจจินเดินออกมาเพลงแฮปปี้ฯก้เริ่มดังขึ้น ฮงแรกที่ร่วมปรบมืออย่างเมามันส์ไปด้วยคือฮงส่วนแจอ่ะ ได้แต่ทำหน้าเอ๋อ แล้วก็เข้าใจในทีสุดแจยิ้มหวานอย่างดีใจ เอฟทีคนอื่นๆ ก็ร่วมปรมมือกันไป แต่เขาก็ให้เวลาช่วงตรงนั้นแค่แปปเดียว เพลงยังไม่ทันจบดีเลยเขาก็พาหนุ่ม ๆ เดินออกไปแล้ว น่าเสียดายที่แบตกล้องหมดซะก่อนที่จะได้เก็บภาพช่างที่ร้องเพลงให้แจจิน เราอ่ะอยากจะเอาหัวโขกพื้นจริง ๆ

พอหนุ่มๆ ขึ้นรถเสร็จแฟนๆ คนอื่น ๆ ก็กรูกันไปเกาะที่รถทำให้ไม่สามรถออกรถได้อย่างที่ควรจะเป็นแต่สำหรับเรากับแพรวแล้วก็รุ้งไม่ได้สนใจอะไร มุ่งหน้าเดินออกไปจาก อ.ส.ม.ท.อย่างเดียวเลย เพราะว่ากลัวรถจะหมด แล้วก็ไม่อยากทำให้มันดูเกินงามจนเกินไป ไม่อยากให้หนุ่ม ๆ ต้องลำบากใจ เราเห็นว่าพอรถของเอฟทีออกไปก็มีพวกแฟนคลับที่เช่ารถตู้ออกตัวตามไปหลายคันอยู่

สรุปแล้วกว่าเราจะเดินไปถึงป้านรถออกอีกประมาณครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นเพราะจาก อ.ส.ม.ท. ไปยังป้ายรถเมล์ที่เราจะต้องไปรอรถก็อยู่ห่างกันประมาณเกือบหนึ่งกิโลเมตรอยู่ สุดท้ายกว่าจะกลับถึงหอแพรว กว่าจะนั่งคุยกับบ้านเสร็ ว่าจะเดินกลับมาหอตัวเองก็ปาไปตีหนึ่งกว่า ๆ กว่าจะได้นอนอีกเล่นเอาดึกดื่นอยู่ อีกวันสอบยังไม่ได้อ่านอะไรเลย เหอๆ

07/12/18

วันนี้ตอนแรกตั้งใจว่าจะโดดทั้งวัน เพราะไม่มีเรียนไรมาก แต่อาจาย์ดันนัดสอบทั้งสองวิชานะสิ่ ไอ้เราอ่ะเซ็งเลย วิชาแรกคือภาษาอังกฤษ สำหรับวิชานี้เราอ่านไม่อ่านค่าเท่ากันผลออกมาคือทำไม่ได้ สรุปแล้วได้แค่สี่เต็มสิบเองอ่ะ ส่วนอีกวิชามีสอบตอนบ่ายสามโมงซึ่งช่วงที่เว้นว่างก็มีตั้ง 4 ชั่วโมง ไปนั่งกินข้าง นั่งเล่นซะชั่วโมง มานั่งท่องหนังสือได้แปปก็ง่วงเลยฟุบหลับไปแปป พอดีว่าปอโทรมาเลยตื่น แล้วก็มานั่งท่องอีกแปป เลยไปนั่งคุยนั่งเล่นกับเพื่อนอีก สุดท้ายกว่าจะได้มานั่งท่องจริงๆ จังๆ ก็ประมาณ ครึ่งชั่วโมงสุดท้าย กว่าจะได้สอบจริง ๆ ก็ปาไปบ่ายสามยี่สิบไอ้เราก็ เฮ้ย จะทันสี่โมงไหมเนี่ย แต่จารย์บอกว่าให้เวลาสิบห้านาที ไอ้เราก็หวังว่าจะทำได้อย่างราบรื่น และก้เป็นอย่างที่คิดไม่ถึงสิบนาทีเราก็ทำเสร็จ โฮะ ๆ ๆ ๆ ๆ ดีใจแต่แล้วเหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง อาจารย์ดันเอาแบบฝึกหัดมาให้ทำ แล้วก็ให้ทำส่งไอ้เราก็นะรีบสุดขีดแปเดียวเสร็จพอดีว่าไม่ยากด้วย แต่ปัญหายังไม่หมด เมื่อจารย์ให้เขียนต่อเองที่เรียนไปคราวที่แล้วอีก เหอๆ สุดท้ายกว่าจะได้ออกจากห้องเรียนก็ปาไปสี่โมงครึ่ง ไม่เรียนต่อหรอก รีบ ๆ ๆ ๆ

กลับมาถึงหอก็รับเก็บของ เตรียมตัว แต่ป่านกับแรวเล็กดันโทรมาบอกว่าให้รอด้วย ก็เลยไปหามันที่หอ ไปรอมัน ซักพักนึกขึ้นได้ว่า อ๊ะ ลืมข้อมือที่จะให้เข้างาน เลยวิ่งกลับมาที่หอ ตะโกนเรียกเพื่อนหวังว่าจะให้มันโยนลงไปให้เพราะเขี้เกียจขึ้นมาห้องเราอยู่ตั้งชั้น 5 แต่มันหลับไม่รู้เรื่อง เลยต้องวิ่งขึ้นมาเอา

ออกไปรอรถ รถก็ไม่ยอมมา

พอมาขึ้นไปก็ปรากฏว่าเป็นรถเสริมไม่ผ่านที่ที่เราจะไป
เลยต้องลงป้ายถัดไป ยืนรออยู่อีกเกือบครึ่งชั่วโมง

พอขึ้นรถได้รุ้งก็โทรตาม ก็บอกว่าอยู่บนรถอีกประมาณครึ่งชั่วโมงจะไปถึง แต่รถก็ดันติดอีก

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

จะบ้าตายแล้วเรา

สุดท้ายกว่าจะไปถึงก็ห้าหกโมงกว่า

เขาไปรอ ๆ ๆ ๆ ร้อนอย่างมาก กำหนดคือเอฟทีจะขึ้นตอนหนึ่งทุ่มตรงแต่สุดท้ายกว่าจะขึ้นก็ทุ่งครึ่งกว่า ๆเกือบสองทุ่ม แต่สิ่งเราก็ว่าการแสดงครั้งนี้คุ้มกับการรอคอยจริงๆ เลย

F.T.เจ๋งมากๆเลย ประทับใจเที่สูดดดดดดดดดด

เราอ่ะแอบเซ็งคนที่อยู่ข้างหน้าเรามากๆตัวก็ใหญ่แล้วยังชอบชูมือบังกล้งเราเอง เซ็งเลย
พอการแสดงจบก็มาการถ่ายรูปกันอีกนิดหน่อย
แล้วก็มีการร้องเพลงวันเกิดให้กับแจจิน มีมอบเค้กวันเกิดให้แจด้วย ซึ่งดีเจเดย์เป็นคนมอบ

จากนั้นก็มีมอบของที่ระลึกให้

แล้วก็ถ่ายรูปต่ออีกแปปหนุ่มๆ จึงเดินลงจากเวทีไป

พออกมาข้างนอกก็หาป่าน ตอนออกมาสายตาของเรากับแพรวไปสะดุดเข้าทีผู้ชายคนหนึ่งซึ่งแบบว่า หน่ารักมากกกกกกกกกกกกกหน้าตาแบบว่าทั้งสวยทั้งหล่อเลยอ่ะ รูปร่างก็เพรียว ๆ

อ๊ากกกกกกกกกกเราเลยแบบว่าจ้องๆๆ

พอกำลังจะเดินกลับก็เจอน้องสองคนที่เจอกันเมื่อวานที่ อ.ส.ม.ท น้องเขาเอาขวดน้ำที่ท่านโอกับฮงกินมาอวด ไอ้เราก็แบบว่า อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก อยากได้ขวดของฮงงืม ๆ

แล้วก็คุยกันอีกสักพัก แลกเบอร์กัน แล้วก็แยกย้ายกันกลับ

นั่งรอรถเป็นชั่วโมงรถกไม่ยอมมาเลยต้องยอมนั่งสองอีกสายเพื่อนไปต่อรถที่อนุสาวรีย์

เฮ้ออออออออ

แบบว่าเมื่อยอย่างแรงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

เพราะว่าเราต้องเขย่งดูคอนฯตลอด ต้องเงยหน้าขึ้นมองเวทีและต้องยกกล้องให้สูงเพื่อนให้พ้นหัวคนข้างหน้า

ทรมานมากมายเลยอ่ะที่เกิดมาเตี้ย

อยาดสูงๆ จังเลยยยยยยยยยย

และแล้วเมื่อเที่ยงคืนที่ผ่านมา F.T.Island ก็ได้เดินทางกลับไปเกาหลีแล้ว

เศร้าแหละ

ไม่อยากให้กลับไปเลย

ดูท่าว่าเราจะรักฮงเข้าให้แล้ว เหอๆ ๆ ๆ

อยากขอโทษโนะที่รักคนอื่นอีก แต่ว่านะยังไงโนะก็ยังคงเป็นที่ 1

เรายังคงรักโนะเหมือนเดิม

และความรักที่ให้กับโนะก็จะยังคงเหมือนเดิมตลอดไป

ยังไง ๆ เราก็ไม่มีวันที่จะทิ้งโนะหรอกนะ

เพราะโนะคือคนสำคัญ

เมื่อวันอังารที่ผ่านมายูคังจบลงแล้ว เศร้าจัง เพราะเราติดละครเรื่องนี้มาก

น่าจะมีต่ออีกสักหน่อย

อ๊ะ ๆ ๆ ๆ พอละครจบปุ๊บผมโนะก็คกลายเป็นสีน้ำตาลปั๊บ

อิ ๆ ๆ

สีน้ำตาลนี้ก็สวยดีนะ แต่อยากให้โนะแบบว่าติดผมทรงใหม่ด้วยอ่ะจริงๆ แล้วทรงนี้ก็โอนะแต่ว่าเราไม่ชอบเวลาที่เซ็ทผมบางโนะอ่ะนะ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก

จะเช้าแล้ว ยังไม่ได้นอนเลย เหอ ๆ ๆ

ปล.อัพไดยาวมากกกกก ไม่เคยอัพยาวขนาดนี้มาก่อนเลย ไปอาบน้ำนอนดีก่า จะเช้าเเล้ว

อ๊ากกกกกกกกกกกกกก

ในที่สุดก็ได้ดูซะที  สำหรับคอนฯทงบัง

อิ ๆ ๆ ๆ

วันนี้  เอ๊ะหรือว่าจะบอกว่าเมื่อวานดีหว่า  เพราะนี่ก็ล่วงเข้าวันใหม่เเล้ว  ไปรับบัตรของน้องมา  เเบบว่า

อ๊ากกกกกกกกกกกกก

ที่นั่งเราใกล้หน้าจอมาก  เห็นตัวน้องใหญ่ยักษ์  เเต่ก็นะ  มันยังเป็นเเค่วีดีโอมิใช่ตัวจริง

เเต่ไม่เป็นไร  ยังกรี๊ดดดดดดดดดได้อยู่  เเค่วีดีโอก็จะกรี๊ด  ใครจะทำไม 

น้องเเบบ  น่ารักไม่ไหวเเล้ววววววววว

เอาเป็นว่า  ถ้าไปงานน้องกลับมาเเล้วจะมาอิดิทดีกว่า

รวมถึงจะมาสปอยความมันส์เกี่ยวกับงานคอนฯของทงบังด้วย

วันนี้ไม่เวลาเเล้ว  ดึก ง่วง  รอรุ้งอยู่  รุ้งกลับมาเเล้ว เพราะฉะนั้นเลยได้เวลานอนเเล้วเเหละ

ไปนอนดีก่า    เเล้วค่อยมาสปอยที่หลัง

ว่าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้เเล้ว

เพราะว่าเมื่อวันก่อนก็ไปบ่นไว้ใน Hi5 เเล้ว   ซึ่งใน Hi5 เราใช่คำพูดที่ค่อนข้างจะเเรงทีเดียว

คิดว่าจะหยุดเเล้ว  จะจบความรู้สึกอย่างนี้เเล้ว

เเต่ในที่สุดก็ทำไม่ได้

ทำใจไม่ได้จริง ๆ วันนี้บอร์ด Fixxx เปิดขึ้นมาอีกครั้ง

เเต่  บอร์ดก็ไม่เหมือนเดิมซะเเล้ว  มีหลายๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างที่ต้องเปลี่ยนไปเพราะเหตุการณ์ในครั้งนี้

พอได้เข้าไปอ่าน เข้าไปในบอร์ด

หัวใจมันก็เริ่มเจ็บจี๊ดดดดดดขึ้นมาอีกครั้ง  น้ำตาที่เราคิดว่ามันคงจะไม่ไหลให้กับเรื่องนี้อีกเเล้ว มันก็กลับมาไหลอีกครั้ง

เหนื่อย  ตอนนี้บอกได้คำเดียวว่าเหนื่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกก เหนื่อยเหลือเกิน

ไม่รู้จะทำยังไงดี  มันท้อเเท้ไปหมดทุกอย่าง

กำลังที่จะก้าวเดินไปข้างหน้ามันมีน้อยลงทุกทีเเล้ว

ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน  เหตุการณ์คล้าย ๆอย่างนี้ก็เคยเกินขึ้นมาครั้งหนึ่งเเล้ว

ในครั้งนั้นทำให้บอร์ดฟิคเจอาร์ต้องปิดตัวลงอย่างถาวร

เราจำความรู้สึกนั้นได้ดี  มันเจ็บปวด  เเละไม่เข้าใจ  ว่าทำไมพวกเขาจะต้องมายุ่งวุ่นวายกับเราด้วย

พอเวลาล่วงเลยมาหน่อย  ทุกอย่างก็ดีขึ้น  เราใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข

เเต่เเล้ว  เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีก  เมื่อมีกรณีของงานสัปดาห์หนังสือเข้ามาเมื่อประมาณต้นปีนี้

หนังสือการ์ตูน Y ขาดตลาด  หาซื้อได้ยากมากกกกกกกกกกก

เราเเวะเวียนไปทีร้านตลอดเวลากว่าสามเดือน  เเต่ทุกอย่างก็ยังคงไม่ดีขึ้น  

เราก็ได้เเต่หยิบหนังสือเล่มเก่า ๆ ขึ้นมาอ่านซ้ำเเล้วซ้ำเล่า  อ่านจนจะจำบทพูดได้ทุกบทอยู่เเล้ว

เเละเเล้วเราก็ย้ายเข้ามาเรียนที่กรุงเทพฯ  

ขอบอกว่าดีใจมาก  ดีใจมาก ๆ เพราะเราจะได้มาเจอกับเเหล่งการ์ตูนวายเเละหนังสือวายเเล้ว

เเต่เราก็ต้องผิดหวัง  เมื่อพบว่าร้านที่เราเคยซื้อหนังสือวายนั้น  เขาไม่มีการ์ตูนวายอีกเเล้ว

เเต่ยังไม่เป็นไรเพราะยังเหลืออีกหนึ่งร้านที่เราเคยซื้อ  เเละเขาก็ยังคงขายอยู่

เเต่ก็นะ  ไอ้เล่มละ 35 บาทนะมันไม่มีอีกเเล้ว  ที่มีอยู่ก็คือเล่มละ 200 บาท

เรื่องเเค่นี้ไม่ทำให้เรายอมเเพ้หรอก ถึงจะเเพลงเเต่ว่าชอบซะอย่าง  เราก็ซื้อตามกำลังเงินที่พอจะซื้อได้  ซื้อเรื่องที่กำลังตามอยู่  ซื้อเเค่อาจารย์ที่ชอบ

เท่านี้ก็ดีเเล้ว  ถึงจะซื้อได้ทีละเเค่เล่มสองเล่ม  ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ซื้อละได้ทีหลาย ๆ เล่มเพราะมันถูก  เเต่ก็ยังดีที่ได้ซื้อ  ได้อ่านหนังสือใหม่ ๆ

เเต่เเล้วก็เหมือนสวรรค์กลั่นเเกล้ง  หรือผู้ใหญ่ก็ไม่รู้ที่อยากกลั่นเเกล้งเด็กอย่างเรา

เรื่องการกวาดล้างครั้งนี้จึงได้เกิดขึ้น

ตอนเเรกที่รู้ข่าว  ความรู้สึกมันเหมือนกับเราโดนพลากของที่เรารักไป

สมองตื้อ  น้ำตาไหล  หัวใจเจ็บปวด

ทำไม   ทำไม   ทำไม

ในใจมีเเต่เสียงนี้ที่ดังก้อง

คำถามว่าทำไมคงจะดีที่สุดเเล้วสำหรับเรื่องนี้
.
.
.
ทำไมคุณต้อมายุ่งวุ่นวายกับเรา
ทำไมไม่เห็นใจเราบ้าง
ทำไมไม่เข้าใจเรา
ทำไมไม่เปิดโลกให้กว้าง
ทำไมต้องกีดกัน
ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้
ทำไมไม่เปิดใจรับรู้
ทำไมต้องคิดเเต่ว่าเรื่องที่เราทำอยู่มันเป็นเรื่องที่ไม่ดี
ทำไมไม่รับฟังเหตุผลของพวกเราบ้าง
ทำไมถึงใจเเคบ ใจร้าย ใจดำกับพวกเราขนาดนี้
ทำไมไม่ไปทำอย่างอื่นที่ควรจะทำมากกว่านี้
ทำไมจะต้องจ้องจับผิดเเต่พวกเรา
ทำไม  เราสร้างความเดือดร้อนให้กับใครเหรอ  เราไปปล้น  ไปฆ่าใครกัน
ทำไมเด็กที่อ่านหนังสือวายถึงต้องมาเจอเเต่กับเรื่องอย่างนี้
ทำไมพวกเราทำอะไรผิด  พวกเราไปทำลายชาติบ้านเมือง  ไปโกงกินบ้านโกงกินเมืองหรืออย่างไร
ทำไมไม่ให้โอกาสเราพิสูจน์บ้างว่าสิ่งที่พวกเราทำอยู่มันไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรให้กับประเทศชาติเลย
.
.
.

ในหัวเราเต็มไปด้วยคำถามพวกนี้  คำถามที่ไม่มีใครสนใจที่จะมาตอบ

เราเองก็พยายามคิดเเล้วคิดอีก  ว่าเราไปสร้างความเดือดร้อนให้กับใครกัน   ไปทำลายชาติบ้านเมืองตอนไหน

เเต่เราคิดเท่าไหร่เราก็คิดไม่ออก  สงสัยเราคงจะโง่จนเกินไปถึงได้เข้าใจอะไรยาก

นั่งพิมพ์ไปก็นั่งร้องไห้ไป

ร้องไห้ให้กับความโง่ของตัวเองที่ไม่รู้ตัวว่าทำอะไรผิด  ร้องให้กับความอ่อนเเอของตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้

ถ้าจะให้เราเลิก  เราก็ขอตอบทันทีว่าไม่มีทาง

เราชอบ Y มาตั้งเเต่ประมาณ ป.6 ตอนนี้เราเองก็อยู่ปี 1 เเล้ว

เกือบเครึ่งชีวิตเชียวนะที่เราอยู่กับหนังสือวายมา

จะให้เราเลิกนะเหลือ  เราทำไม่ได้หรอก  เลือดเรามันกลายเป็นสีม่วงไปเเล้วล่ะ

เราเองก็คิดอยู่เสมอนะ  ว่าเราอยากอยู่ของเราเงียบ ๆ อยู่ในกลุ่มของพวกเราชาววายอย่างเงียบสงบ

เราเองเรามั่นใจว่าเราไม่ได้ไปเบียดเบียนหรือรบกวนใครเลย

เเล้วทำไมพวกคุณจะต้องมาเบียดเบียนเเละรบกวนเราด้วย

เราอยากรู้ว่า  ทำไมถึงต้องมากีดกันพวกเรา

พวกเราไปสร้างความเดือนร้อนอะไรให้  อ่านหนังสือวายเเล้วจะกลายร่างเป็นปิศาจหรือ  ถึงต้องมากีดกันพวกเรา

ไม่ข้าใจอ่ะ ยังไงเราก็ไม่เข้าใจ

คิดจนเหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจเเล้ว  เราก็ยังคิดไม่ออก

ขอร้อง  ปล่อยพวกเราออกจากกรงซะที  

พวกเราคิดเองเป็นเเล้วนะ  อย่ามัวเเต่คิดว่าพวกเราไม่มีหัวสมองต้องคอยให้จูงจมูกอยู่ตลอด

พวกเราพัฒนาไปกว่าที่คุณคิดเเล้ว

เลิกกักขัง  กีดกันพวกเราซะทีจะได้มั๊ย

หยุดสร้างกรอบงี่เง้าของพวกคุณให้เราได้เเล้ว

รู้ไหมว่าคุณทำให้พวกเรา " เกลียด " พวกคุณขนาดไหน

ยิ่งเราเกลียดพวกคุณมากเท่าไหร่  พวกเราก็จะยิ่งต่อต้านพวกคุณ

พวกคุณยิ่งห้าม  พวกเราก็จะยิ่งทำ

จากที่เราอยู่กันเฉย ๆ เงียบ ๆ ของเราดี ๆ

เราอาจจะลุกขึ้นมาต่อสู้ตามกำลังของเราก็ได้นะ

ไม่ได้อยากใช้กำลัง  ไม่ได้อยากทำร้ายพวกคุณ

เเต่ว่าพวกคุณมา "ทำร้าย" เราก่อน

พวกคุณมาสร้างบาดเเผลให้กับพวกเรา  มาสร้างความเกลียดชังผู้ใหญ่อย่างคุณให้กับพวกเรา

พวกคุณคิดว่าที่พวกคุณทำน่ะถูกเเล้วเหรอ  

เเล้วพวกคุณคิดว่าสิ่งที่พวกเราชอบน่ะมันผิดร้ายเเรงมากนักเหรอ

อยากรู้ว่าคุณคิดยังไงถึงได้มาทำร้ายเรา  ทำไมต้องสร้างบาดเเผลให้กับเราด้วย

ไม่อยากให้พวกเรามีความสุขใช่มั๊ย

อยากให้เราต้องจมอยู่เเต่กับความทุกข์ ความผิดหวัง  ความเจ็บปวดนักใช่มั๊ย

ถ้าใช่

งั้นพวกคุณก็ทำสำเร็จเเล้วล่ะ  เพราะตอนนี้พวกเรา "เจ็บปวด" เป็นที่สุด

เหนื่อยด้วย  เหนื่อยกับการต้องทนอยู่ในสังคมเดียวกับผู้ใหญ่ใจเเคบ  ใจดำอย่างพวกคุณ

เราเองรักในหลวงนะ

ไม่ได้อยากสร้างความเเตกร้าวนี้ขึ้นเลย

เเต่  พวกคุณมาบังคับให้เราต้องทำ  คุณบังคับให้พวกเราต้องอยู่คนละฝ่ายกับผู้ใหญ่อย่างพวกคุณ
.
.
.

ในไดนี้เราพยายามไม่ใช้คำที่มันรุนเเรงเหมือนใน Hi5 เพราะข้อความครั้งนี้

เราพิมพ์โดยที่ไม่ได้ใส่อารมณ์โมโหเข้าไปด้วย  ดังนั้นจึงไม่รุนเเรง


ณ เวลาที่เราพิมพ์อยู่นี้  เรากำลังเหนื่อย  เเละท้อเเท้อย่างที่สุด

เเต่เราก็จะพยายามไม่ล้ม  จะพยุงตัวที่โซเซของเราให้เดินไปถึงฝั่ง

สักวัน  เราเชื่อว่าพวกเราจะกลับมาสงบสุขเหมือนเดิม

เราเชื่อว่าสักว่าพวกคุณจะออกไปจากชีวิตของเราอย่างไม่มีวันกลับ

เเละสุดท้ายนี้เราอยากบอกอะไรกับพวกคุณไว้อย่าง
.
.
.

พวกเราเกลียดเเละขยะเเขยงพวกคุณเป็นที่สุด
.
.
.